Στο ρηξικέλευθο βιβλίο τους Tribal Leadership [Η ηγετική ικανότητα σε μια φυλή], οι σύμβουλοι επιχειρήσεων Ντέιβ Λόγκαν, Τζον Κινγκ και Χάλι Φίσερ-Ράιτ ξεδίπλωσαν τα πέντε στάδια της φυλετικής διαστρωμάτωσης, μετά από εκτεταμένη έρευνα σε οργανισμούς μικρού και μεσαίου μεγέθους. Μολονότι οι ομάδες μπάσκετ δεν είναι ακριβώς «φυλές», μοιράζονται εν πολλοίς παρόμοια χαρακτηριστικά και αναπτύσσονται με τις ίδιες, περίπου, προδιαγραφές: • Το Στάδιο 1 χαρακτηρίζει τις περισσότερες συμμορίες του δρόμου, τα μέλη των οποίων μοιράζονται την απελπισία, την εχθρότητα και την αταλάντευτη πεποίθηση ότι «η ζωή είναι χάλια». • Το Στάδιο 2 κατοικείται κυρίως από ανθρώπους απαθείς, που αυτοχαρακτηρίζονται θύματα και μετέχουν παθητικά στην κούρσα. Συμφωνούν, και αυτοί, ότι «η ζωή είναι χάλια». Τέτοιοι είναι οι πρωταγωνιστές της τηλεοπτικής σειράς The Office ή του κόμικ Dilbert. • Στο Στάδιο 3 η έμφαση μεταφέρεται στα ατομικά κατορθώματα και διέπεται από το σλόγκαν: «Εγώ είμαι σπουδαίος, ενώ εσύ όχι». Σύμφωνα με τους συγγραφείς, τα άτομα σε αυτή τη φάση «θεωρούν τη νίκη χρέος και προσωπική υπόθεση. Δουλεύουν πιο σκληρά και σκέφτονται πιο αποτελεσματικά από τους ανταγωνιστές τους, σε βάση ατομιστική. Η νοοτροπία που γεννιέται είναι αυτή των “μοναχικών πολεμιστών”». • Το Στάδιο 4 είναι αφιερωμένο στην υπερηφάνεια της φυλής και στη διάχυτη πεποίθηση ότι «εμείς είμαστε σπουδαίοι (ενώ οι άλλοι όχι)». Μια τέτοια ομάδα ανθρώπων καθορίζεται και από την ισχύ των ανταγωνιστών. Όσο πιο σφριγηλός εμφανίζεται ο αντίπαλος, τόσο αυξάνεται η δύναμη της φυλής. • Το Στάδιο 5 είναι σπανιότερο και χαρακτηρίζεται από μια διάχυτη αύρα αθώου αυτοθαυμασμού και από την αδιάσειστη πίστη ότι «η ζωή είναι υπέροχη». (Βλ. Σικάγο Μπουλς, 1995-98.)