Στην ανά χείρας μελέτη τίθενται προς επεξεργασία δύο διάλογοι, οι "Αντερασταί" και ο "Κλειτοφών", οι οποίοι κατά πάσα πιθανότητα είναι μη γνήσιας πλατωνικής γραφής.

Ο αναγνώστης του πρώτου διαλόγου ευρίσκεται ενώπιον μίας ερεθιστικής έκπληξης: συναντά ίσως για πρώτη φορά στο πλαίσιο της αρχαίας ελληνικής γραμματείας ένα κείμενο στις διαδοχικές αρθρώσεις τού οποίου τίθεται με συναρπαστική επιμονή η σχέση μεταξύ Φιλοσοφίας και Επιστήμης.

Αλλά η έκπληξη δεν εγγράφεται τόσο στο ανωτέρω σημείο όσο σε αυτό που ακολουθεί: η Φιλοσοφία κατά βάση παρουσιάζεται να απολογείται -και μάλιστα και προς τον εαυτόν της-, να υποβάλλεται σε έξωθεν και σε εσωτερική κριτική, να αναγνωρίζει ότι πρέπει να διέπεται από την αίσθηση του μέτρου και να αναθέτει, τελικά, στην Επιστήμη να της ορίζει, και σημειωτέον μέσω τής Γυμναστικής, τις δέουσες ερευνητικές και ερμηνευτικές διαδρομές.

Για ποία αποχρώσα αιτία όμως συμβαίνουν τα ανωτέρω; Εκτιμούμε ότι μία έγκυρη απάντηση μπορεί να παράσχει ο δεύτερος διάλογος.