ΚΆΘΕ ΕΠΑΓΓΕΛΜΑΤΊΑΣ ΑΠΌ ΤΟΝ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΌ κόσμο γνωρίζει περιπτώσεις όπου ευφυέστατα και ικανότατα στελέχη προήχθησαν σε θέσεις ηγεσίας και απέτυχαν, και περιπτώσεις όπου στελέχη με συγκριτικά μέτριες διανοητικές ικανότητες και τεχνικές δεξιότητες προήχθησαν και διέπρεψαν σε αντίστοιχους ηγετικούς ρόλους. Τέτοιες ιστορίες ανεκδοτολογικού χαρακτήρα φαίνεται να ενισχύουν την επικρατούσα αντίληψη ότι το να ξεχωρίσουμε όσους διαθέτουν «ικανότητες ηγέτη» αποτελεί περισσότερο τέχνη παρά επιστήμη. Άλλωστε, οι εξαιρετικοί ηγέτες έχουν το δικό τους προσωπικό στιλ: Άλλοι είναι αναλυτικοί και ήπιων τόνων, ενώ άλλοι δε χάνουν ευκαιρία να διακηρύξουν το μανιφέστο της ηγεσίας τους. Για παράδειγμα, στις περισσότερες συγχωνεύσεις είναι προτιμότερο να βρίσκεται επικεφαλής ένας ικανός διαπραγματευτής που διαθέτει ευαισθησία, ενώ σε προσπάθειες διάσωσης μιας εταιρείας απαιτείται ένας ηγέτης με περισσότερη πυγμή.
Ωστόσο, όπως διαπίστωσα, οι επιτυχημένοι ηγέτες έχουν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Διαθέτουν όλοι υψηλά επίπεδα συναισθηματικής νοημοσύνης ή EQ, όπως έχει επικρατήσει να αποκαλείται. Φυσικά, αυτό δε σημαίνει ότι το IQ και οι τεχνοκρατικές δεξιότητες δεν έχουν καμία σημασία. Είναι σημαντικά, κυρίως ως ένα κατώτατο όριο απαιτούμενων ικανοτήτων, δηλαδή ως βασικές προϋποθέσεις για την πρόσβαση σε μία θέση στελέχους. Παρ’ όλα αυτά, οι έρευνές μου, συμφωνώντας με άλλες πρόσφατες μελέτες, αποδεικνύουν ξεκάθαρα ότι η συναισθηματική νοημοσύνη είναι για την ηγεσία εκ των ων ουκ άνευ. Μπορεί κάποιος να διαθέτει την καλύτερη εκπαίδευση, αιχμηρό, αναλυτικό μυαλό και ανεξάντλητες ευφυείς ιδέες, αλλά χωρίς συναισθηματική νοημοσύνη δε θα γίνει ποτέ σπουδαίος ηγέτης.
