Στην καρδιά του Γουέστ Εντ υπάρχουν πολλές ήσυχες γωνιές, άγνωστες σχεδόν σε όλους εκτός από τους οδηγούς ταξί που τις διασχίζουν με τη γνώση του ειδήμονα και φτάνουν θριαμβευτικά στην Παρκ Λέιν, την Μπέρκλεϊ Σκουέρ ή τη Σάουθ Όντλεϊ Στριτ. Αν πάρει κανείς έναν ταπεινό δρόμο από το πάρκο και στρίψει δεξιά κι αριστερά μια-δυο φορές, θα βρεθεί σε ένα ήσυχο δρομάκι με το Ξενοδοχείο Μπέρτραμ στο δεξί χέρι. Το Ξενοδοχείο Μπέρτραμ υπάρχει εδώ και πολύ καιρό. Στη διάρκεια του πολέμου κατεδαφίστηκαν τα σπίτια στα δεξιά του και λίγο πιο κάτω στα αριστερά, όμως το ίδιο το Μπέρτραμ έμεινε άθικτο. Βέβαια, δεν κατάφερε να γλιτώσει από λίγες γραντζουνιές, μελανιές και σημάδια, όπως θα έλεγαν οι μεσίτες, αλλά με ένα λογικό χρηματικό έξοδο αποκαταστάθηκε στην αρχική του κατάσταση. Το 1955 είχε πάρει πια ξανά την όψη που είχε το 1939 – αξιοπρεπές, διόλου επιδεικτικό και ανύποπτα ακριβό.
Έτσι ήταν το Μπέρτραμ, στο οποίο σύχναζαν επί μακρά σειρά ετών ανώτατα στρώματα του κλήρου, αρχόντισσες της αριστοκρατίας της επαρχίας και νεαρές που γύριζαν στο σπίτι για διακοπές από ακριβές σχολές καλών τρόπων. («Το Λονδίνο έχει τόσο λίγα μέρη στα οποία μπορεί να μείνει μόνο ένα κορίτσι, μα φυσικά το Μπέρτραμ είναι ό,τι πρέπει. Εμείς έχουμε χρόνια που μένουμε εκεί».) Είχαν υπάρξει, φυσικά, πολλά ακόμα ξενοδοχεία κατά το πρότυπο του Μπέρτραμ. Κάποια υπήρχαν ακόμα, μα σχεδόν όλα τα είχε αγγίξει ο άνεμος της αλλαγής. Είχαν αναγκαστεί να εκσυγχρονιστούν, να εξυπηρετήσουν διαφορετική πελατεία. Και το Μπέρτραμ είχε αναγκαστεί να αλλάξει, μα αυτό είχε γίνει τόσο έξυπνα ώστε δε φαινόταν καθόλου με την πρώτη, τυχαία ματιά.