Ο κύριος Οσπίνα είναι άντρας επιφυλακτικός, οξύνους, προνοητικός, που μοιάζει να γνωρίζει σε βάθος τη φύση των ανθρώπων οι οποίοι βρίσκονται στην υπηρεσία του. Οι υπουργοί του είναι άντρες της απολύτου εμπιστοσύνης του, για τους οποίους δεν μπορεί κανείς να φανταστεί ότι θα διαπράξουν αμαρτήματα σε βάρος της φιλίας του προέδρου, είτε αυτά είναι στα λόγια είτε στη σκέψη. Ο μάγειρας του μεγάρου, αν το μέγαρο διαθέτει έναν μόνο μάγειρα, θα πρέπει να είναι δημόσιος λειτουργός απαρασάλευτων ιδεολογικών πεποιθήσεων, που ετοιμάζει με εξαιρετική προσοχή τα πιάτα τα οποία λίγες ώρες κατόπιν θα χρησιμεύσουν ως υψηλής διατροφικής αξίας παράγοντας στην πρώτη τη τάξει πέψη της Πολιτείας, που θα πρέπει να είναι καλή και απροβλημάτιστη. Επιπλέον, δεδομένου του ότι ακόμα και στην κουζίνα του μεγάρου εμφιλοχωρούν, λαθραία, οι κακόβουλες συκοφαντίες της αντιπολίτευσης, από το τραπέζι των προέδρων δε θα λείπει ένας τίμιος δοκιμαστής. Αν όλα αυτά συμβαίνουν με τους υπουργούς, τον μάγειρα, τον χειριστή του ανελκυστήρα, πώς θα είναι με τον μπαρμπέρη, τον μοναδικό θνητό ψηφοφόρο που διαθέτει τη δημοκρατική ελευθερία να χαϊδέψει το πιγούνι του προέδρου με το κοφτερό μέταλλο μιας ξυριστικής λεπίδας;
Από την άλλη μεριά, ποιος να είναι αυτός ο επιδραστικός ευπατρίδης στον οποίο κάθε πρωί ο κύριος Οσπίνα εμπιστεύεται τις ανησυχίες της προηγούμενης νύχτας, στον οποίο διηγείται, με επιμελή σχολαστικότητα, την πλοκή του κάθε εφιάλτη του και ο οποίος είναι, στο κάτω κάτω, ένας αποτελεσματικός συμβουλάτορας, όπως πρέπει να είναι κάθε αξιοπρεπής μπαρμπέρης; Πολλές φορές η τύχη μιας δημοκρατίας εξαρτάται περισσότερο από έναν μονάχα μπαρμπέρη παρά από όλους τους επικεφαλής της, όπως, στην πλειονότητα των περιπτώσεων –σύμφωνα με τον ποιητή–, εκείνη των μεγαλοφυών εξαρτάται από τη μαμή. Ο κύριος Οσπίνα το γνωρίζει, και γι’ αυτό ίσως, προτού βγει να εγκαινιάσει την απευθείας τηλεφωνική σύνδεση μεταξύ Μπογκοτά και Μεδεγίν, ο αρχηγός του κράτους, με τα μάτια κλειστά και τα πόδια τεντωμένα, να παραδόθηκε στην απόλαυση του να νιώσει πολύ κοντά στη σφαγίτιδα φλέβα του την ψυχρή και ειρωνική επαφή της λεπίδας, ενώ από τον νου του περνούσαν, σε συνωστισμένη παρέλαση, όλα τα πολύπλοκα προβλήματα που θα ήταν αναγκαίο να λύσει κατά τη διάρκεια της ημέρας.
