Δε θα ήταν δυνατόν δύο γεγονότα τόσο σημαντικά από πολιτική και στρατιωτική άποψη, όσο είναι η Γαλλική Επανάσταση και η προέκτασή της, η ναπολεόντεια εποποιία, που ομολογουμένως άλλαξαν το πολιτικό και κοινωνικό status της Ευρώπης και του κόσμου μερικώς, και που άφησαν ανεξίτηλα ίχνη επί της πνευματικής φυσιογνωμίας των λαών όλης σχεδόν της υφηλίου, να άφηναν έξω από την ακτίνα της επιρροής τους τον ελληνικό κόσμο της Διασποράς αλλά και τον υπόδουλο ραγιά των τουρκοκρατούμενων ελληνικών περιοχών. Άλλωστε, ο Γέρος του Μοριά επί του σημείου αυτού είναι κατηγορηματικά σαφής: «Ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάστασις καὶ ὁ Ναπολέων ἔκαμε, κατά τὴν γνώμην μου, νὰ ἀνοίξει τὰ μάτια τοῦ κόσμου». Στη συνέχεια, ο Κολοκοτρώνης προσθέτει μια βαρυσήμαντη φράση, με την οποία προσδιορίζει σαφέστερα τη σκέψη του: «Πρωτύτερα τὰ ἔθνη δὲν ἐγνωρίζοντο, τοὺς βασιλεῖς τοὺς ἐνόμιζον ὡς θεοὺς τῆς γῆς, καὶ ὅ,τι καὶ ἄν ἔκα­μναν, τὸ ἔλεγαν καλὰ καμωμένο» (στην ίδια σελίδα). Με τη φρά­ση «τά ἔθνη δὲν ἐγνωρίζοντο» ο Κολοκοτρώνης υπονοεί ότι τα έθνη ως αυθύπαρκτες οντότητες δεν είχαν καμία πολιτική υπόστα­ση, καμιά αναγνώριση· τα κράτη μέχρι τότε ήσαν δυναστικά, με ελάχιστες εξαιρέσεις (Αγγλία, ΗΠΑ). Ακόμα κι αν δεν είχε –όπως υποθέτω– ουδέποτε λεχθεί το «l’état c’ est moi», που αποδίδεται στον Λουδοβίκο ΙΔ´, ωστόσο τα κράτη ήσαν οι βασιλείς, ενώ τα έθνη είχαν ακόμα μια χλομή ιστορική παρουσία. Αυτό, βέβαια, δε σημαίνει πως δεν υπήρχαν. Από της Γαλλικής Επαναστάσεως και εντεύθεν το έθνος γίνεται πρωταγωνιστικό στοιχείο της Ιστορίας, τουλάχιστον μέχρι την έβδομη δεκαετία του 20ού αιώνα, οπότε καταρρέει πλήρως το παλαιό σύστημα της αποικιοκρατίας.