-Έτσι είναι, Έφιξ, αναστέναζε η Εσθήρ. Αχ, τι έγνοιες μας έδωσε αυτό το παιδί. Λες και μας κυνηγάει η δυστυχία. Να, αυτός που μας κατέστρεψε παντρεύεται τώρα μια τιποτένια, μια κουρελιάρα, κι η Νοεμί, πάλι, αρνιέται τα πλούτη και νομίζω πως στο βάθος, τον αγαπάει τον Πρέντου. Έτσι λέω. Γιατί, Έφιξ, να μας κυνηγάει πάντα η δυστυχία; Ο Έφιξ σκεφτόταν με το κεφάλι χαμηλωμένο.

-Είμαστε σαν καλάμια στον αγέρα, κυρία Εσθήρ. Ναι! Καλάμια είμαστε εμείς κι η τύχη αγέρας.

-Ναι, καταλαβαίνω, μα γιατί να 'χουμε τέτοια τύχη κι όχι άλλη;

-Κι ο αγέρας, γιατί να φυσάει; Μόνο ο Θεός το ξέρει.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]