Η γνώρισα το 1958 στο Ντάλας. Αυτή ήταν μόλις 35 ετών και εγώ 11. Βέβαια, στα μάτια ενός εντεκάχρονου μια γυναίκα 35 ετών μοιάζει πολύ μεγάλη. Κι όταν αυτή η γυναίκα είναι η Μαρία Κάλλας, φανταστείτε πόσο ψηλή και επιβλητική μού φαινόταν. Εγώ βρέθηκα στο Ντάλας μαζί με τη γιαγιά μου και τον άντρα της γιαγιάς μου, που εγώ τον έλεγα παππού. Ο παππούς μου λοιπόν θα σκηνοθετούσε την Κάλλας στη Μήδεια του Κερουμπίνι. Εγώ τη Μήδεια την ήξερα από τη γιαγιά μου. Την είχε παίξει πολλές φορές στην Επίδαυρο, σε σκηνοθεσία του παππού μου. Η γιαγιά μου, η Κατίνα Παξινού, ήταν η πιο θρυλική μεταπολεμική ηθοποιός της Ελλάδας. Μαζί με τον άντρα της Αλέξη Μινωτή υπήρξαν οι σημαντικότεροι ερμηνευτές της αρχαίας τραγωδίας και του κλασικού ευρωπαϊκού ρεπερτορίου στη χώρα μας. Το 1939 βρέθηκαν στο Λονδίνο με το Εθνικό Θέατρο της Ελλάδας. Η Παξινού έπαιξε την Ηλέκτρα του Σοφοκλή και ο Μινωτής τον Άμλετ του Σαίξπηρ. Η υποδοχή του αγγλικού κοινού ήταν τόσο ενθουσιώδης, που κάλεσαν την Παξινού να παίξει την επόμενη χρονιά στο Duchess Theatre τους Βρικόλακες του Ίψεν. Αλλά η επόμενη χρονιά ήταν το 1940. Με την κήρυξη του πολέμου η γιαγιά μου βρέθηκε να παίζει Βρικόλακες στο βομβαρδιζόμενο Λονδίνο και αποκλείστηκε εκεί.

Το ’41, στην προσπάθειά της να φύγει από την Αγγλία, επιβιβάζεται κρυφά σε ένα αντιτορπιλικό. Το αντιτορπιλικό βυθίζεται από γερμανικό υποβρύχιο και εκείνη βρίσκεται για μια βδομάδα στη μέση του Ατλαντικού σε μια λέμβο μαζί με μια ντουζίνα ναυτικούς. Τους περισυλλέγει κάποια στιγμή ένα αμερικανικό σκάφος και λίγες μέρες μετά η Παξινού βρίσκεται μόνη, χωρίς χαρτιά, χωρίς χρήματα και χωρίς να γνωρίζει άνθρωπο, στη Νέα Υόρκη. Το πώς αυτή η γυναίκα από εκείνη την κατάσταση βρέθηκε το 1943 να παίρνει Όσκαρ δεύτερου γυναικείου ρόλου για την Πιλάρ στο Για ποιον χτυπά η καμπάνα είναι μια ιστορία που πρέπει να καταγράψω μιαν άλλη στιγμή. Χάρη στη γιαγιά μου, γνώρισα τεράστιες προσωπικότητες της τέχνης. Από τον Γκάρι Κούπερ, τη Μέριλιν Μονρόε και τη Σοφία Λόρεν μέχρι τον Λουκίνο Βισκόντι, τον Ελία Καζάν και τον Ζαν Ρενουάρ. Γιατί από το 1942 μέχρι το 1952 η Παξινού έμεινε στην Αμερική και έκανε πολλές ταινίες, μέχρι που κάποια στιγμή αποφάσισε να επιστρέψει στην Ελλάδα για να παίξει τους μεγάλους θεατρικούς ρόλους που λαχταρούσε, στη γλώσσα της.