"Σε θέλω δικό μου. Δεν αντέχω πια να σε μοιράζομαι. Προτιμώ να μη σε έχω καθόλου αν δεν ανήκεις μόνο σε εμένα". Ο τόνος ήταν απολογητικός, η φράση απλή και χιλιοειπωμένη. Όμως καμία δεν είχε τολμήσει να του το πει μέχρι εκείνη τη στιγμή. Αλλά του το είπε. Εκείνη. Το κορίτσι με το σαλιγκάρι".

Έφτασε στο αεροδρόμιο του Ελληνικού από το Λονδίνο στις 26 Μαρτίου του 1969. Έφτασε κρατώντας στη χούφτα της ένα μικρό, πληγωμένο σαλιγκάρι. Και από εκεί, πάντα με το μικρό σαλιγκάρι προστατευμένο στην κλειστή παλάμη της, πήγε στα Μάταλα. Εκεί όπου της είχαν υποσχεθεί ότι βρισκόταν ο παράδεισος της φύσης. Και των χίπηδων. Στα Μάταλα, τον παράδεισο της ελευθερίας. Και της Τζόνι Μίτσελ. Και του Χάρι. Προπαντός του Χάρι. Έμεινε μέχρι τον Μάιο του 1969, περιμένοντας, μαζί με τα παιδιά των λουλουδιών από όλο τον κόσμο, το καλοκαίρι της αγάπης. Μα αυτό δεν ήρθε ποτέ... Γιατί εκείνο τον Μάιο έγινε ό,τι έγινε.

Ένα μυθιστόρημα για ένα κορίτσι, που πίστευε πως η μεγαλύτερη ελευθερία της καρδιάς είναι να μπορεί να ανήκει, και για ένα αγόρι, που δεν μπορούσε να ερωτευτεί. Στην πιο ξέγνοιαστη παραλία του κόσμου, τα φημισμένα Μάταλα. Κάτω από τον μοναδικό ήλιο της Κρήτης, με τον αέρα της Αφρικής να φυσάει στο Λιβυκό Πέλαγος, διώχνοντας μακριά τις ιστορίες της τότε καθωσπρέπει κοινωνίας.

Για χρόνια ολόκληρα, η παραλία συνδέθηκε με τους χίπηδες, με την αθωότητα, την αγνότητα, την αγάπη, την ανεμελιά, την ελευθερία. Σε ένα μαγικό κομμάτι γης, που μέχρι και η δικτατορία δεν άγγιξε. Έρωτες γεννήθηκαν, ίντριγκες δημιουργήθηκαν και οι διάσημες σπηλιές όπου διέμεναν οι χίπηδες γέμισαν αναμνήσεις, που κάνουν τους ανθρώπους οι οποίοι πέρασαν από εκεί έστω και για λίγο, όταν τις αντικρίζουν τώρα, να κλαίνε από νοσταλγία. Ημερολόγιο με ημερολόγιο, διήγηση με διήγηση, φωτογραφία με φωτογραφία, γνώρισα και εγώ αυτό το μέρος που δεν είχα ξαναδεί ποτέ στη ζωή μου. Μάθαινα γι’ αυτό για χρόνια ολόκληρα, στην αρχή από ενδιαφέρον και κατόπιν επειδή απλά δεν μπορούσα να κάνω αλλιώς. Η παραλία με τράβηξε μέσα της, ο αέρας του Λιβυκού Πελάγους με σημάδεψε και ένα κομμάτι του μυαλού μου ήταν πάντα στα Μάταλα και στην Κρήτη. Σχεδόν έφτασα να βλέπω μπροστά μου τις ιστορίες τους, να περπατάω νοερά στην παραλία χειμώνα καλοκαίρι, να θέλω και εγώ για λίγο να ζήσω το όνειρο. Το παραμύθι.