Ο κύριος Τζόουνς, ιδιοκτήτης της Φάρμας Μέγαρον, είχε μα­νταλώσει τα κοτέτσια μόλις βράδιασε, αλλά μες στο μεθύ­σι του είχε ξεχάσει ανοιχτές τις πορτούλες. Με το φωτεινό στε­φάνι της λάμπας του να χορεύει πέρα-δώθε, διέσχισε τρεκλίζο­ντας την αυλή, έβγαλε κλοτσώντας τις γαλότσες του στην πίσω πόρτα, γέμισε ένα τελευταίο ποτήρι μπίρα απ’ το βαρέλι στο πα­ρακούζινο, κι ανέβηκε στην κρεβατοκάμαρα, όπου η κυρία Τζόουνς ροχάλιζε ήδη.

Με το που έσβησε το φως στην κάμαρα, ένα ανασάλεμα, ένα φτεροκόπημα διέτρεξε όλα τα κτίσματα της φάρμας. Μέσα στη μέρα είχε ακουστεί ότι ο γερο-Ταγματάρχης, ο βραβευμένος, με­σαίου βάρους λευκός χοίρος, είχε δει το περασμένο βράδυ ένα παράξενο όνειρο κι ήθελε να το μεταφέρει στ’ άλλα ζώα. Είχαν συμφωνήσει πως θα μαζεύονταν όλα στον μεγάλο στάβλο, μό­λις ξεκουμπιζόταν ο κύριος Τζόουνς. Ο γερο-Ταγματάρχης (έτσι τον φώναζαν πάντα, αν και τ’ όνομά του στα καλλιστεία χοίρων ήταν Το καμάρι του Ουίλινγκντον) έχαιρε τέτοιας υπόληψης στη φάρμα, ώστε οι πάντες ήταν διατεθειμένοι να χάσουν μια ώρα ύπνου προκειμένου ν’ ακούσουν τι είχε να τους πει.

Στην άκρη του στάβλου, σε κάτι σανίδια σαν υπερυψωμένη εξέδρα, ο Ταγματάρχης είχε κιόλας θρονιαστεί πάνω στ’ άχυρά του, κάτω από μια λάμπα κρεμασμένη σ’ ένα πάτερο. Ήταν δώ­δεκα χρονών και τελευταία είχε παραπαχύνει, όμως παρέμενε ένα μεγαλόπρεπο γουρούνι, με όψη σοφίας και καλοσύνης, παρά το γεγονός ότι οι χαυλιόδοντές του δεν είχαν πριονιστεί ποτέ. Σε λί­γο άρχισαν να καταφτάνουν και τα υπόλοιπα ζώα και να κάθο­νται ολόγυρα καταπώς βολευόταν το καθένα. Πρώτα ήρθαν τα τρία σκυλιά, η Υακίνθη, ο Τζέσι και ο Πίντσερ, κι έπειτα τα γου­ρούνια, που ξαπλώθηκαν μεμιάς στ’ άχυρα τριγύρω απ’ την εξέ­δρα. Οι κότες κούρνιασαν στα πρεβάζια, τα περιστέρια στάθη­καν φτερουγίζοντας στα πατάρια, τα πρόβατα κι οι γελάδες κά­θισαν χάμω, πίσω απ’ τα γουρούνια, και βάλθηκαν να μηρυκά­ζουν.