Στοκχόλμη, Μόσχα, Ρίο, Κιότο, Γιοχάνεσμπουργκ, Κοπεγχάγη, Ντόχα, για να αναφερθούμε ενδεικτικά σε κάποιες από τις σημαντικότερες συναντήσεις των τελευταίων δεκαετιών με αντικείμενο το περιβάλλον και τον άνθρωπο. Οι οικουμενικοί περιβαλλοντικοί θεσμοί, όπως το Πρόγραμμα των Ηνωμένων Εθνών για το Περιβάλλον, η Επιτροπή για τη Βιώσιμη Ανάπτυξη, το Παγκόσμιο Περιβαλλοντικό Ταμείο, το Διεθνές Δικαστήριο, καθώς και αρκετοί άλλοι, έχουν συμβάλει σε αυτή τη συζήτηση.

Ωστόσο, όταν καλούμαστε να κάνουμε τον απαραίτητο απολογισμό, αυτός αποδεικνύεται δύσκολος, καθώς τα θετικά αποτελέσματα εμφανίζονται λιγοστά σε σχέση με τις προσδοκίες που έχουν καλλιεργηθεί. Η ανάγκη για στροφή σε ένα “νέο” μοντέλο ανάπτυξης, αυτό της “βιώσιμης”, είναι πλέον επιτακτική, καθώς η συνταγή του προτεραίου τύπου, δηλαδή της αέναης, χωρίς ηθικούς φραγμούς και όρια ανάπτυξης, συνεχίζει να οδηγεί τη σύγχρονη κοινωνία στη αύξηση των κοινωνικοοικονομικών ανισοτήτων και της περιβαλλοντικής υποβάθμισης.

Η βιώσιμη ανάπτυξη στην αυγή του 21ου αιώνα πρέπει άμεσα να επαναπροσδιορισθεί, καθώς έχει ήδη δοκιμασθεί ανεπιτυχώς σε πολλά πεδία, όχι όμως και στο χώρο της εκπαίδευσης, τουλάχιστον όχι στο βάθος που θα έπρεπε. Αυτό που μας απομένει να δοκιμάσουμε είναι να περάσουμε σε μια νέα, μεταμοντέρνα άποψη της εκπαίδευσης, εμποτισμένη με τα ουσιώδη στοιχεία της ίδιας της αειφορίας, όπως είναι οι συμμετοχικές, συνεργατικές και δημοκρατικές διαδικασίες, η συστημική και κριτική σκέψη, η δημιουργικότητα.

Ο ανά χείρας τόμος φιλοξενεί κείμενα που αναδεικνύουν μία σειρά σύγχρονων περιβαλλοντικών ζητημάτων, ιδωμένων από διαφορετικές επιστημονικές αφετηρίες απαραίτητες για μια σύγχρονη διεπιστημονική και κριτική θέαση του κόσμου, και φιλοδοξεί να αποτελέσει χρηστικό εργαλείο όχι μόνο για ερευνητές και φοιτητές, αλλά και για κάθε έναν πολίτη που θεωρεί ότι η δική του παρέμβαση μπορεί να κάνει τη διαφορά.