Ο Φίλιπ Λάρκιν (1922-1985) είναι χωρίς αµφιβολία ένας από τους κορυφαίους Άγγλους ποιητές της μεταπολεµικής περιόδου, και σίγουρα ο πιο δημοφιλής. Αν και ολιγογράφος, κατάφερε να καθιερωθεί ως η πιο αυθεντική και στιβαρή φωνή της γενιάς του. Ο ανά χείρας τόμος περιέχει πενήντα ποιήματα, μια εκτενή επιλογή όχι μόνο από τις τέσσερις συλλογές που δημοσίευσε ο Λάρκιν στη διάρκεια της ζωής του, αλλά και από τα αθησαύριστά του.

Ανάμεσα στα ποιήματα αυτά συγκαταλέγονται μερικά από τα πιο γνωστά και αξιομνημόνευτα, όπως το «Ένας τάφος των Άραντελ», «Ψηλά παράθυρα», «Ας είναι αυτός ο στίχος», «Annus Mirabilis» και «Εωθινό τραγούδι». Τα ποιήματα του Λάρκιν διακρίνονται για τη σφιχτή δομή τους, την άρτια τεχνοτροπία τους – την ιδιοφυή χρήση της ομοιοκαταληξίας σε λόγο απολύτως φυσικό και ανεπιτήδευτο – το στωικό χιούμορ τους, που πολλές φορές μετατρέπεται σε ανηλεή αυτοσαρκασμό, αλλά και τον βαθύ σκεπτικισμό τους, που φτάνει στα όρια της ακραίας απαισιοδοξίας.

Όπως σημειώνει χαρακτηριστικά ένας άλλος σημαντικός ποιητής, ο Αμερικανός Ρόμπερτ Λόουελ, «η ποίηση του Λάρκιν κάνει τους άλλους ποιητές να μοιάζουν παρωχημένοι. Υπήρξε ανανεωτής της ποιητικής τέχνης. Καμία τεχνοτροπία ή ποιητική σχολή δεν θα μπορούσε να έχει δώσει στις λέξεις του τέτοια σπαραχτική δύναμη». Εκτός από ποιήματα, ο Λάρκιν δημοσίευσε δύο μυθιστορήματα, έναν τόμο με δοκίμια για την τζαζ, και υπήρξε ο επιμελητής της ανθολογίας The Oxford Book of Twentieth Century English Verse (1973), έργο που φανερώνει την ισχυρή αγάπη του Λάρκιν για την ποίηση του Γ. Μπ. Γέιτς, του Τόμας Χάρντυ και του Γ. Χ. Ώντεν.

Δικαίως έχει χαρακτηριστεί «ο πλέον Άγγλος των Άγγλων ποιητών», αφού πολλά ποιήματά του καυτηριάζουν τα ήθη της χώρας του, αλλά ταυτόχρονα εκθειάζουν τη μοναδικότητα της πολιτισμικής της παράδοσης. «Ο Λάρκιν είναι ένας τρυφερός παρατηρητής της ζωής». JOHN BETJEMAN «Ακόμη και όσοι δεν αγαπούν ιδιαίτερα την ποίηση θ’ ανακαλύψουν στα ποιήματα του Λάρκιν τα στοιχεία εκείνα που προσφέρουν ταυτόχρονα μεγάλη απόλαυση αλλά και παρηγοριά». X. J. KENNEDY «Τα ποιήματα του Λάρκιν, αν ιδωθούν στο σύνολό τους, φανερώνουν την εξέλιξη ενός κορυφαίου ποιητή, που δεν σταμάτησε να πειραματίζεται, να ανανεώνει το υλικό του, να απορρίπτει καθετί περιττό, να δημιουργεί». ANTHONY THWAITE «O Λάρκιν δεν είναι φυσιολάτρης. Η Φύση γι’ αυτόν είναι σημαντική γιατί του προσφέρει τη δυνατότητα να αναλύσει σε βάθος την ανθρώπινη κατάσταση». ANDREW MOTION