Αντικείμενο της ανά χείρας μελέτης είναι η παρουσίαση της Σελτζουκικής Τέχνης και αρχιτεκτονικής στο μικρασιατικό χώρο από τον 12ο μέχρι τις αρχές του 14ου αιώνα. Η χρονική περίοδος από τον 11ο έως τον 14ο αιώνα στη Μικρά Ασία υπήρξε ιδιαίτερα σημαντική, από πολλές απόψεις. Οι Τουρκικοί πληθυσμοί που εγκαταστάθηκαν στα δυτικά του Ιράν και οι Τουρκομάνοι νομάδες ήρθαν αντιμέτωποι με τον κόσμο του Βυζαντίου. Στο εξής η Ανατολία παρουσίασε χαρακτηριστικά της στέπας, η οποία υπήρξε η κοιτίδα των λαών αυτών, και το Βυζάντιο κάλεσε τις ισχυρές τους δυνάμεις ενάντια στις δυτικές δυνάμεις των Σταυροφόρων που το απειλούσαν. Οι πρώτες επιδρομές των Σελτζούκων Τούρκων σε βυζαντινό έδαφος χρονολογούνται γύρω στο 1030 και έκτοτε αυξήθηκαν σε τέτοιο βαθμό. Μετά την ήττα του βυζαντινού στρατού από τους Σελτζούκους Τούρκους στο Μαντζικέρτ της Αρμενίας το 1071, άνοιξε διάπλατα ο δρόμος για τις εισβολές των Σελτζούκων και των συμμάχων τους Τουρκομάνων στο μικρασιατικό χώρο, όπου ιδρύουν το Σελτζουκικό σουλτανάτο του Ρουμ. Οι πρώτοι αιώνες της Σελτζουκικής παρουσίας στη Μικρά Ασία σηματοδότησαν αλλαγές σε όλα τα επίπεδα της πολιτικής, της κοινωνικής και της θρησκευτικής ζωής. Οι κυριάρχοι ελληνικοί χριστιανικοί πληθυσμοί υποδουλώνονται στο νέο αλλόθρησκο δυνάστη. Οι παλιές βυζαντινές πόλεις αλλάζουν ραγδαία και μετασχηματίζονται σε Σελτζουκικές και ισλαμικές ταυτόχρονα. Στα νέα κέντρα των πόλεων οικοδομούνται νέα κτίρια που εξυπηρετούν τις ανάγκες του κατακτητή. Στα πρώην ελληνικά εδάφη ανθίζει ένας νέος πολιτισμός, ο Σελτζουκικός.

Η βιβλιογραφία με το θέμα της Σελτζουκικής τέχνης και αρχιτεκτονικής στο μικρασιατικό χώρο είναι εξαιρετικά πλούσια.