Στο αμάρτημα της επιφυλλιδογραφίας υποπίπτω σαράντα σχεδόν χρόνια τώρα (με μικρά διαλείμματα) στο "Βήμα". Γιατί; Εξομολογούμαι λοιπόν: α) το πάθος να εκτίθεμαι στην πολυθεματικότητα - δέν πρέπει νά `ναι πολύ ευτυχείς οι οφθαλμίατροι αριστερού οφθαλμού, και β) την αίσθηση της συμμετοχής στα κοινά (έστω κι απ` το παράθυρο), για να μή με φάει το σκουλήκι των τύψεων της "ιδιωτείας".

Γιατί όμως η παρούσα (ανακαταταγμένη έστω) αναδημοσίευση; Απάντηση: Μου φάνηκε δηλαδή οτι η αγωνιστική απαισιοδοξία μεγάλου μέρους της επιφυλλιδογραφίας μου τα τελευταία τριάντα χρόνια, (που δεν συνέτρεχε με τον ενδημούντα χαϊδευτικό λαϊκισμό της περιόδου αυτής), υπεδείκνυε πότε-πότε και τον ολοφάνερο εθνικό μας κατήφορο.

Απ` αυτήν την άποψη, σκέφθηκα οτι η αναδημοσίευση ενδέχεται να συνεισφέρει κάπως στο οξύτατο ζητούμενον των ημερών: την απόχτηση (εκ των υστέρων έστω) της ελλείπουσας αυτοσυνειδησίας μας. Μάζεψα εδώ μόνον τις επιφυλλίδες της τελευταίας 15-ετίας. Με μίαν μόνο εξαίρεση: Την προ 20ετίας αναφορά μου στο τερατούργημα του τότε δημοσίου χρέους, την οποίαν και προτάσσω...