Το πορτρέτο δέσποζε επάνω στον τοίχο, στο κεντρικότερο σηµείο της µεγάλης σάλας. ∆εν υπήρχε περίπτωση να μπεις στο τεράστιο ψηλοτάβανο δωµάτιο µε τον κρυστάλλινο πολυέλαιο και να µη σου τραβήξει πρώτο την προσοχή. Ήταν ό,τι πιο εντυπωσιακό υπήρχε εκεί µέσα κι ας ήταν όλα τα έπιπλα και αντικείµενα που στόλιζαν το χώρο µοναδικά κοµψοτεχνήµατα οµορφιάς. Όµως ο τεράστιος πίνακας του πορτρέτου παραήταν επιβλητικός. Τόσο που σε κοκάλωνε στη θέση σου µαγεµένο για κάποια λεπτά. Η λεπτοσκαλισµένη, παχιά, χρυσοποίκιλτη κορνίζα του πρόδιδε µια τεχνική που µετρούσε πολλά χρόνια πίσω στο παρελθόν. Οι φθορές επάνω της ήταν δυσδιάκριτες από απόσταση, όµως ευδιάκριτες όταν πλησίαζες κοντά. Σίγουρα χρειαζόταν ένα φρεσκάρισµα, µια συντήρηση. Όµως τα χρώµατα του πορτρέτου ήταν τόσο ζω- ντανά και φωτεινά, σαν να είχε ζωγραφιστεί µόλις χθες, και αποσπούσαν όλη την προσοχή των αδηφάγων µατιών, παρα- γκωνίζοντας την οποιαδήποτε σύγκριση. Στην ουσία όµως δεν ήταν τα χρώµατα που κέρδιζαν τις εντυπώσεις, όσο αυτό που απεικόνιζαν επάνω στον καµβά.
Το καθαρό ύψος του ήταν ενάµισι µέτρο και το φάρδος του γύρω στα δύο, όµως µαζί µε την παχιά κορνίζα φάνταζε μεγαλύτερο. Η γυναίκα που σε κοίταζε κατάµατα, σχεδόν ει- ρωνικά, ήταν ασύλληπτης οµορφιάς. Αναρωτιόσουν αν ήταν ποτέ δυνατόν να υπάρχει τόση τελειότητα σ’ ένα και µοναδι- κό πλάσµα. Ήταν καθισµένη και γερµένη επάνω σ’ ένα ανά- κλιντρο ντυµένο µε βαθύ µπλε βελούδο και χρυσά σκαλιστά πόδια λιονταριού στη βάση του. Φορούσε ένα αέρινο, χυτό, σχεδόν αραχνο- φαντο µαύρο φόρεµα, που άφηνε να διακρί- νουν αρκετά καλά τα καλογραµµωµένα πόδια της µε τους σφιχτούς µηρούς και τους λεπτοκαµωµένους αστραγάλους. ∆ε φορούσε παπούτσια και τα βαµµένα κόκκινα νύχια των ποδιών της έκαναν αντίθεση πάνω στο µπλε ύφασµα. Η µέση της ήταν δαχτυλιδένια και η καµπύλη του δεξιού της γοφού έγραφε ένα ηµισφαίριο υπέροχα προκλητικό. Το πλούσιο στητό στήθος της στεκόταν όρθιο στη θέση του και διαγραφό- ταν εξίσου προκλητικό και αισθησιακό, προκαλώντας να το αγγίξεις.
