«Παρακαλώ, δέστε τις ζώνες σας». Το ετερόκλητο πλήθος των επιβατών του αεροπλάνου αργούσε να υπακούσει. Υπήρχε μια γενική αίσθηση ότι δεν ήταν δυνατόν να έχουν φτάσει τόσο γρήγορα στη Γενεύη. Οι μισοκοιμισμένοι μουρμούριζαν και χασμουριόνταν. Τους αποκοιμισμένους χρειάστηκε να τους ξυπνήσει ευγενικά αλλά επιτακτικά μια αεροσυνοδός.
«Παρακαλώ, δέστε τις ζώνες σας». Η άχρωμη φωνή από τα μεγάφωνα ήταν επίσης επιτακτική. Εξήγησε στα γερμανικά, στα γαλλικά και τα αγγλικά ότι σε λίγο το αεροσκάφος θα ερχόταν αντιμέτωπο με μια σύντομη σφοδρή κακοκαιρία. Ο σερ Στάφορντ Νάι άνοιξε διάπλατα το στόμα του, χασμουρήθηκε και ανακάθισε ορθώνοντας την πλάτη του. Ονειρευόταν πανευτυχής ότι ψάρευε σε ένα ποτάμι της Αγγλίας.
Ο Στάφορντ Νάι ήταν σαράντα πέντε ετών, μετρίου αναστήματος, καστανός, με λείο πρόσωπο, χωρίς μουστάκι ή γένια. Από πλευράς ντυσίματος, του άρεσε να το παίζει ιδιόρρυθμος. Και ως γόνος εξαιρετικής οικογενείας, ένιωθε πάντα εντελώς άνετα με τις ενδυματολογικές ιδιορρυθμίες του. Και αν αυτές έκαναν καμιά φορά τους συμβατικά ντυμένους συναδέλφους του να μορφάζουν, ο σερ Στάφορντ Νάι απλώς γελούσε με ικανοποίηση από μέσα του και το διασκέδαζε.
Είχε κάτι από αρσενικό του δεκάτου ογδόου αιώνα. Του άρεσε να τραβάει την προσοχή. Μια πολύ ιδιαίτερη ενδυματολογική παραξενιά του, όταν ταξίδευε, ήταν ένα είδος κάπας ληστή που είχε αγοράσει κάποτε στην Κορσική. Μια μακριά κάπα σε χρώμα μπλε μαβί, με σκουροκόκκινη φόδρα και φαρδιά κουκούλα, που έπεφτε χαλαρά στην πλάτη και που, όταν ήθελε, τη σήκωνε και κάλυπτε το κεφάλι του για να προστατεύεται από τον αέρα.
Άφησε πρώτος το σχόλιό σου!