Όπως κι ο Χόλντεν, δεν έχω όρεξη να πιάνω ιστορίες μ' ένα σωρό αηδίες και ξεράσματα καταπώς στο Δαβίδ Κόπερφηλντ, αν και στην περίπτωσή μου κάποια λίγα για τους γονείς μου ίσως τα βρείτε πιο ενδιαφέροντα απ' το να διαβάζετε για την αφεντιά μου. Ο πατέρας μου, ας πούμε, γεννήθηκε στο Μπρούκλιν όταν όλο ήταν κτήματα, έκανε εξωφυλαρούχας στους Μπρούκλιν Ντότζερς, υπήρξε κομπιναδόρος στο μπιλιάρδο, στοιχηματζής, ένας μικρόσωμος άντρας αλλά σκληροτράχηλος Εβραίος με μοδάτα πουκάμισα, κι είχε μαλλί άψογα χτενισμένο προς τα πίσω και με μπριγιάντιν σαν του Τζορτζ Ραφτ. Δεν πήγε λύκειο, στο Ναυτικό στα δεκάξι του, σ' ένα εκτελεστικό απόσπασμα στη Γαλλία όταν έστησαν στον τοίχο έναν Αμερικανό ναύτη γιατί βίασε μια ντόπια κοπέλα. Σκοπευτής με μετάλλιο, πάντα του άρεσε να τραβάει τη σκανδάλη και είχε μαζί του ένα πιστόλι ως τη μέρα που πέθανε με πλούσια ασημένια μαλλιά και αλάνθαστη όραση. Μια νύχτα, στον Πρώτο Παγκόσμιο Πόλεμο, το σκάφος του χτυπήθηκε από μια οβίδα κάπου πέρα από την ακτή στα παγωμένα νερά της Ευρώπης. Βυθίστηκε. Πνίγηκαν όλοι εκτός από τρεις που διάνυσαν τα τρία μίλια ως τη στεριά. Ήταν ένας απ' τους τρεις που κατάφεραν να τα βάλουν με τον Ατλαντικό. Αλλά τότε ήταν που έφτασα στο παρά πέντε να μη γεννηθώ. Τελειώνει ο πόλεμος. Ο πατέρας του, που είχε βγάλει λίγο παραδάκι, πάντα τον κακομάθαινε, καθώς τον ευνοούσε απέναντι στα δυο του χαζά αδέλφια. Κι εννοώ πραγματικά χαζά.