Ο Άγιος Ιωσήφ ο Ησυχαστής (1897-1959) ήταν ένας σπάνιος άνθρωπος, προικισμένος με πολλά φυσικά χαρίσματα ο οποίος από νεαρός δόθηκε εξ ολοκλήρου στην αγάπη του Θεού. Αγωνίστηκε με τέλεια αυταπάρνηση και πέτυχε τον αγιασμό. Σε όλο τον βίο του ήταν αυστηρός και ανελέητος στον εαυτό του, αλλά επιεικής, συγκαταβατικός και γεμάτος αγάπη για τους αδελφούς, πράγμα που αποτελεί τεκμήριο γνησίου ορθοδόξου ασκητισμού. Ήταν άμοιρος της κοσμικής παιδείας, έγινε όμως σοφός στα θεία διά της ασκητικής πράξεως και της θεοπτικής θεωρίας.

Έζησε σε μία περίοδο κατά την οποία ο Αγιορειτικός και εν γένει ο Ορθόδοξος μοναχισμός βρισκόταν σε υποτονία, διερχόταν μία κρίση. Υπήρχαν βέβαια και τότε στο Άγιον Όρος μεμονωμένες οσιακές και ασκητικές μορφές, τους οποίους γνώρισε και ωφελήθηκε πολύ από αυτούς, αλλά ο Άγιος Ιωσήφ επανέφερε στο σύγχρονό του μοναστικό και εκκλησιαστικό περιβάλλον, βιωματικά και μεθοδικά, την διδασκαλία του Αγίου Γρηγορίου Παλαμά, την νηπτική ζωή, η οποία αποτελεί την βάση της Ορθοδόξου Παραδόσεως. Ο μακάριος Γέροντας Γαβριήλ Διονυσιάτης, πρόσωπο σεβαστό, αξιόπιστο και αποδεκτό από όλους τους Αγιορείτες και το πλήρωμα της Εκκλησίας, σύγχρονος του Αγίου Ιωσήφ, έγραφε για αυτόν: "Η κοινή γνώμη φέρει αυτόν ως τον νηπτικώτερον της εποχής μας και διορατικόν και ησυχαστήν, εξαίρεσιν αποτελούντα μεταξύ της ημετέρας γενεάς των ογδοητών μοναχών" (Λαυσαϊκόν του Αγίου Όρους, σ. 218).