Μια φορά κι έναν καιρό σε μια γλάστρα, σ’ ένα μπαλκόνι της πόλης μας, βρέθηκε ένα αυγό. Το μπαλκόνι ανήκε στο διαμέρισμα ενός άντρα. Το αυγό δεν ήξερε κανείς σε ποιον ανήκε. Ήταν γκρίζο κι αρκετά μεγάλο. Ο άντρας ήταν κι αυτός μεγάλος και κάποιοι έλεγαν πως ήταν ένας γεροπαράξενος που ζούσε μόνος του και δε συμπαθούσε κανέναν. Ίσως μάλιστα, επειδή ήταν παράξενος, αποφάσισε πως, αφού πουθενά δε φαινόταν η μαμά του αυγού, θα το πρόσεχε εκείνος. Δε θα το κλωσούσε βέβαια, επειδή πιθανότατα το αυγό να γινόταν… ομελέτα. Το τύλιξε όμως προσεκτικά σε μια μάλλινη κουβέρτα. Κι από κάτι παλιές κούτες ξέθαψε έναν χνουδωτό ζεστό αρκούδο κι έβαλε το αυγό στην αγκαλιά του. Τα υπόλοιπα τα ανέλαβε ο ήλιος.