Εκεί ζούσαν με τα επτά παιδιά τους, κι όσο κι αν φαίνεται περίεργο, όλοι χωρούσαν στο μικρό καλύβι, αφού κάθε παιδί γεννιόταν πιο μικρό από το προηγούμενο, μέχρι που το τελευταίο, το έβδομο, γεννήθηκε τοσοδούλικο, ίσα με ένα μικρό δαχτυλάκι. Αυτό το τοσοδούλικο πήρε το όνομα Κοντορεβιθούλης! Όσο όμως κι αν τα βόλευαν με το σπίτι τόσο δύσκολο ήταν να βρεθεί φαγητό για να ταΐσει εννιά στόματα, γιατί τα μικρά αγόρια όσο μπόι τους έλειπε τόση όρεξη για φαγητό είχαν! Κι όσο πιο πολύ μεγάλωναν τόσο το φαγητό λιγόστευε, ώσπου μια μέρα ο ξυλοκόπος και η γυναίκα του πήραν την απόφαση να αφήσουν τα παιδιά στο δάσος. «Ίσως κάποιος ευγενικός άνθρωπος να τα λυπηθεί και να αποφασίσει να τους προσφέρει ένα ζεστό σπίτι και ένα πιάτο φαΐ» σκέφτηκαν.