Με λένε Δήμητρα και είμαι αγρότισσα. Οι άνθρωποι με λατρεύουν, γιατί εγώ τους έμαθα να καλλιεργούν τη γη. «Είσαι θεά» μου λένε. Γελώ. Μου αρέσει να γελώ. Κι όταν γελώ, η φύση ολόκληρη γελά μαζί μου, ανθίζει, γεμίζει πράσινο, γεμίζει χρώματα κι αρώματα. Σαν έρχεται η άνοιξη, λέει στη γη: «Ξύπνα, ξύπνα». Κι αυτή ξυπνά κι είναι έτοιμη να γεννήσει καρπούς. Κι άμα φυτέψεις λίγα σπόρια σιταριού στο χώμα, το χωράφι γεμίζει από χρυσά στάχυα που κυματίζουν στο φύσημα του αέρα. Απ’ όλες τις εποχές πιο πολύ αγαπώ την άνοιξη. Την άνοιξη όλα αρχίζουν ξανά από την αρχή. Τα χιόνια λιώνουν και χάνονται, τα νερά ποτίζουν τη γη και οι σπόροι που είναι κρυμμένοι μέσα της φουσκώνουν και βλασταίνουν. Τα δέντρα βγάζουν πράσινα φύλλα κι εγώ βγαίνω στο κατώφλι και περιμένω. Περιμένω την κόρη μου, που λείπει. Περσεφόνη τη λένε. Κάθε άνοιξη έρχεται. Μόνη, χωρίς τον άντρα της τον αχώνευτο.