Εάν μια ηλιόλουστη μέρα πάρετε το ανηφορικό μονοπάτι που ξεκινάει από τη μικρή ξύλινη γέφυρα την οποία ακόμα εδώ γύρω αποκαλούν «Γέφυρα των Δισταγμών», δε θα χρειαστεί να περπατήσετε για πολύ μέχρι να δείτε τη στέγη του σπιτιού μου να προβάλλει ανάμεσα στις ψηλές κορφές δυο γκινγκόδεντρων. Ακόμα και αν δεν καταλάμβανε μια τόσο προνομιούχα θέση πάνω στον λόφο, το σπίτι θα ξεχώριζε απ’ όλα τα γειτονικά και, ανεβαίνοντας το μονοπάτι, δε θα μπορούσατε να μην αναρωτηθείτε για την ταυτότητα του εύπορου ιδιοκτήτη του.
Ωστόσο, δεν είμαι ούτε υπήρξα ποτέ εύπορος. Η μεγαλοπρέπεια του σπιτιού μπορεί να εξηγηθεί από το γεγονός πως το σπίτι χτίστηκε από τον προηγούμενο ιδιοκτήτη, που δεν ήταν άλλος από τον Ακίρα Σουγκιμούρα. Φυσικά, εσείς μπορεί να είστε καινούργιος στην πόλη και σ’ αυτή την περίπτωση το όνομα του Ακίρα Σουγκιμούρα μπορεί να μη σας λέει κάτι. Αλλά αν το αναφέρετε σε κάποιον που ζούσε εδώ πριν από τον πόλεμο, θα σας πληροφορήσει πως για περίπου τριάντα χρόνια ο Σουγκιμούρα ήταν αμφίβολα ένας από τους πλέον αξιοσέβαστους και ισχυρούς ανθρώπους της πόλης.
Αν τα γνωρίζετε όλα αυτά και φτάνοντας στην κορυφή του λόφου σταθείτε και παρατηρήσετε την υπέροχη ξύλινη εξώπορτα από κέδρο και τη μεγάλη έκταση που περικλείεται από τον μαντρότοιχο, τη στέγη με τα κομψά κεραμίδια και τον περίτεχνα σκαλισμένο ορθοστάτη της που δεσπόζει στη γύρω θέα, θα αναρωτηθείτε πώς και ήρθε στην κατοχή μου μια τέτοια ιδιοκτησία, εφόσον ισχυρίζομαι πως έχω ένα σχετικά χαμηλό εισόδημα.