Σε μια φευγαλέα περίοδο δεκατεσσάρων ετών, ανάμεσα σε δύο παγκόσμιους πολέμους, η σχολή τέχνης και σχεδίου Bauhaus στη Γερμανία άλλαξε το πρόσωπο της μοντερνότητας. Με ουτοπικές ιδέες για το μέλλον, η σχολή ανέπτυξε μια πρωτοποριακή συγχώνευση εικαστικών τεχνών, χειροτεχνίας και τεχνολογίας που εφαρμόστηκε σε ζωγραφική, γλυπτική, σχέδιο, αρχιτεκτονική, κινηματογράφο, φωτογραφία, υφάσματα, κεραμικά, θέατρο και εγκαταστάσεις. Σαν μια έντονα προσωπική κοινότητα όσο και μια δημόσια συλλογικότητα, το Bauhaus ιδρύθηκε αρχικά από τον Walter Gropius (1883–1969) και μέλη του περιλάμβαναν τους Josef και Anni Albers, Wassily Kandinsky, Paul Klee, Oskar Schlemmer, Gunta Stölzl, Marianne Brandt και Ludwig Mies van der Rohe. Ανάμεσα στις τρεις διαδοχικές τοποθεσίες του στη Βαμβέργη, τη Ντεσάου και το Βερολίνο, η σχολή προώθησε τη γοητευτική και δημιουργική ανταλλαγή μεταξύ δασκάλων και σπουδαστών, όλοι ποικίλοι στις καλλιτεχνικές τους στυλιστικές προτιμήσεις, αλλά ενωμένοι στο ιδεαλισμό και το ενδιαφέρον τους για ένα «ολιστικό» έργο τέχνης σε διάφορες πρακτικές και μέσα. Αυτό το βιβλίο γιορτάζει την περιπετειώδη καινοτομία του κινήματος Bauhaus, τόσο ως πρωτοπόρος στην ανάπτυξη του μοντερνισμού, όσο και ως υπόδειγμα καλλιτεχνικής εκπαίδευσης, όπου η απόλυτη ελευθερία δημιουργικής έκφρασης και οι πρωτοποριακές ιδέες οδήγησαν σε λειτουργικές και όμορφες δημιουργίες.