Στο βάθος φάνηκαν τα φώτα της χιονισμένης πολιτείας. Ο Αϊ-Βασίλης τράβηξε τα γκέμια, το έλκηθρο χαμήλωσε και σε λίγο προσγειώθηκε στη διασταύρωση των οδών Μπουρμπουλήθρας και Μουσταλευριάς. Το κρύο ήταν τσουχτερό. – Χο… χο… χο! Φτάσαμε! γέλασε πρόσχαρα ο Αϊ-Βασίλης και ήταν έτοιμος να πηδήξει από το έλκηθρο, για να παραδώσει τα πρώτα δώρα της βραδιάς, όταν μια αυστηρή φωνή τού έκοψε τη φόρα. – Δε μου λέτε, κύριε… Τι κάνετε εκεί; – Τι κάνω; απόρησε ο Αϊ-Βασίλης αντικρίζοντας έναν βλοσυρό αστυφύλακα να τον πλησιάζει απειλητικά. – Παρκάρετε παράνομα! Αυτό κάνετε! Δε βλέπετε ολόκληρη πινακίδα; Στραβωμάρα έχετε; – Τη βλέπω, αλλά ξέρετε, είμαι ο Αϊ-Βασίλης. – Ο Αϊ… ποιος; – Ο Αϊ-Βασίλης. – Δεν πα να είσαστε κι ο Αϊνστάιν! Δεν περνάνε σ’ εμένα τα μέσα!