Ὁ ὅρος «Ἐξομολογητική» δέν εἶναι καινοφανής. Εἶναι πλέον ἀπό πολ­λοῦ καθιερωμένος ὅρος πρός δήλωσιν τοῦ μαθήματος ἤ τῆς ἐπιστή­μης τῆς ἀσχολουμένης μέ θέματα καί προβλήματα ἀναφερόμενα εἰς τήν τέλεσιν (ὑπό πᾶσαν ἔποψιν) τοῦ Μυστηρίου τῆς Ἱ. Ἐξομολογήσεως.

Ἑπομένως, ἐκ πρώτης ὄψεως, εἶναι δυνατόν νά δοθῆ ὁ ἑξῆς ὁρισμός, ὁ προσδιορίζων τό περιεχόμενον καί τόν σκοπόν τῆς Ἐξομολογητικῆς. Ἤτοι· «Ἐξομολογητική εἶναι τό μάθημα ἤ ἡ ἐπιστήμη τοῦ πρακτικοῦ κλάδου τῆς Θεολογίας, ἡ ἐκθέτουσα τάς ἀρχάς καί τάς μεθόδους συμφώνως πρός τάς ὁποίας πρέπει νά διεξάγεται τό ἔργον τῆς Ἱερᾶς Ἐξομολογήσεως ὑπό τοῦ Πνευματικοῦ Πατρός».

Ἀλλά τό κύριον πρό­βλημα ἐνταῦθα δέν εἶναι τόσον ὁ προσδιορισμός τοῦ περιεχομένου καί τοῦ σκοποῦ τῆς Ἐξομολογητικῆς ὥσον ὁ «ἐπιστημονικός» ἤ «διδακτι­κός» χαρακτήρ τῆς Ἐξομολογητικῆς. Δηλαδή πολλοί θέτουν τό ἐρώ­τημα· εἶναι ἆραγε ἐπιστήμη ἡ Ἐξομολογητική; Ἤ ἔστω εἶναι δυνατόν ὁ τρόπος τελέσεως τοῦ πνευματικοῦ ἔργου τοῦ ἐξομολόγου ἱερέως νά καθίσταται ἀντικείμενον «ἐπιστημονικῆς» μελέτης καί διδασκαλίας;