Παράκληση στην Παναγία σημαίνει θερμή δέηση και ικεσία προς την Υπεραγία Θεοτόκο. Τα τροπάρια της Παρακλήσεως προς τη Μητέρα του Θεού και Μητέρα μας εκφράζουν όλη την ευλάβεια της τραυ­ματισμένης από την αμαρτία ψυχής μας και όλα τα προβλήματα της ανήσυχης καρδιάς μας. Διότι η Παναγία Παρθένος είναι «πρεσβεία θερμή» στο θρόνο της Χάριτος και συνδυάζει τη μεγαλύτερη αγιότητα με τη μεγαλύτερη τιμή εκ μέρους μας. 

Ο Μικρός Παρακλητικός Κανών ψαλ­­­­­λεται σ’ όλη τη διάρ­κεια του έτους, «εν πα­ση περιστάσει και θλίψει ψυχής». Κατά την περίοδο όμως του Δεκα­πε­­νταυγούστου ψαλ­λονται εναλλάξ οι δύο Κα­­νόνες, στο τέλος του εσπερινού όλων των ημε­ρων, εκτός από τον εσπερινό του Σαββάτου, της Μετα­μορ­φω­σεως και της Κοιμήσεως. 

Με βαθύτατο σεβασμό οι Ορθόδοξοι προσφέ­ρου­με στην Παναγία την ικεσία μας, πλέκοντάς την με τους ύμνους και τις δοξολογίες του Μικρού ή του Μεγάλου Παρακλητικού Κανόνος. Και «ο γλυκασμός των αγγέλων, των θλιβομένων η χαρά» σταλάζει με αμέτρητους τρόπους χίλιων ειδών χαρές και απερίγραπτη γλυκιά παρηγοριά στην πονεμένη καρδιά μας. Η Παν­τάνασσα μας πιάνει από το χέρι και μας οδηγεί στον Παντάνακτα και Δεσπότη Χριστό, τον Υιό της, τον συνάναρχο με τον Πατέρα και το Παράκλητο Πνεύμα.