Το Pathfinder είναι ένα franchise από Tabletop RPG παρόμοιο με το Dungeons & Dragons.
Το παρόν παιχνίδι παίζει σαν το επώνυμο campaign της σειράς, όπου στο πρώτο μισό παίζεις σαν τυπικό RPG όπως το Baldur’s Gate, και από την μέση και μετά γίνεσαι βασιλιάς και πρέπει να κάνεις manage το βασίλειο και τον στρατό σου.
Σεναριακά είσαι ένας χαρακτήρας από μια χούφτα τυχοδιώχτες που σας κάλεσε μια Aldori Swordlord (ξιφομάχοι με μεγάλη εξουσία) για να σας αναθέσει να κατακτήσετε την αμφισβητούμενη περιοχή των Stolen Lands που την καταπατεί μια ομάδα λιστών. Σαν αμοιβή θα σας βοηθήσει οικονομικά να στήσετε ένα βασίλειο, το οποίο οι γειτονικές χώρες θα αναγνωρίσουν.
Το παιχνίδι ξεχνάει ότι είναι βιντεοπαιχνίδι, και λειτουργεί με τους κανόνες του Tabletop. Αυτό σημάνει ότι τα πάντα μετριούνται σε ζάρια, και τα μαθηματικά για τα στατιστικά σου πρέπει να τα κάνεις κύριος στο κεφάλι σου. Για παράδειγμα μια απλή επίθεση με ένα απλό όπλο μπορεί να περιλαμβάνει 1d8 ζαριά + 3 από τα στατιστικά σου + 4 από κάποιο άλλο bonus που να ξεπερνά το AC (Armor Class) του αντιπάλου που μπορεί να είναι + 2 από το Dexterity +7 από την πανοπλία, όλα αυτά μόνο για να τον πετύχεις, με την ζημιά να υπολογίζεται από άλλα αθροίσματα ζαριών και στατιστικών, χωρίς να μπαίνουμε σε υποκατηγορίες όπως Saving Throws και Damage reductions.
Είναι τόσο δύσχρηστο όσο ακούγεται, και αν δεν ξες ήδη τους κανόνες από εμπειρία με το Tabletop, θα τα βρείς πολύ μπαστούνια. Σαν να μην έφτανε αυτό το παιχνίδι θα Rollαρει για ψήλου πήδημα, για πιθανότητες επιτυχίας ή αποτυχίας σε κάθε τι που κάνεις, κάνοντας το δύσκολο να καταλάβεις αν κάνεις κάτι λάθος, ιδικά στην αρχή που το 70 με 80% των χτυπημάτων σου θα κάνουν miss ή κάποιο αστείο 2 damage. Τα tutorials που σου δίνει δεν είναι αρκετά δεδομένο τον όγκο των κανόνων και ορολογιών που πρέπει να μάθεις, τις οποίες το παιχνίδι συνέχεια περιγράφει μόνο με τα αρχικά για να μην μπορείς να καταλάβεις άμεσα περί τίνος πρόκειται.
Σαν να μην έφτανε αυτό, με όλη αυτή την τύχη, το παιχνίδι είναι αδυσώπητα δύσκολο, ιδικά με όλες αυτές τις ζαριές που μπορούν να παν στραβά, ακόμα και στο Normal, και πετά συχνά εχθρούς που είναι πολύ πάνω από το επίπεδο σας, ή θέλουν προετοιμασία που αν δεν την έχεις κάνει είσαι χαμένος από χέρι. Είναι δεδομένο ότι θα κάνεις συχνά save και quick save.
Επίσης, το παιχνίδι παίζει με χρονικό όριο που κυλάει όταν ταξιδεύεις ή ξεκουράζεσαι, κάτι το οποίο θα το κάνεις συχνά καθώς πρέπει να ανεφοδιάζεσαι για το ταξίδι και τυπικά για τα tabletop, πρέπει να ξεκουράζεσαι για να ξαναχρησιμοποιήσεις τα spell σου.
Τέλος το παιχνίδι προσφέρει 16 classes με 4 subclasses για το καθένα, και 7 Prestige Classes για αυτούς που κάνουν τα προαπαιτούμενα, με την δυνατότητα να κάνεις multiclassing, και θαρρείς και δεν ήταν αρκετά, να παίζουν ρόλο το παρελθών σου, η καταγωγή σου, το επάγγελμα σου, ο θεός που υπηρετείς, το Race σου, η συνθήκες της γέννησης σου, και αν πατάς το σωληνάριο της οδοντόκρεμας από την κορυφή ή τον πάτο.
Ευτυχώς έβαλαν turn based mode που συνιστάται για τις πιο δύσκολες μάχες.
Τα γραφικά είναι ικανοποιητικά. Στην έκδοση του PS4 είναι πολύ ποιο δύσκολο να βάλεις custom πορτρέτο στο χαρακτήρα σου, ο οποίος είναι πολύ δύσκολο να τον κάνεις να μοιάζει με την φωτογραφία σου, κάτι που δεν παίζει ρόλο καθώς 99% της ώρας θα τον βλέπει top down από μακριά.
Voice acting υπάρχει μόνο στους σημαντικούς διαλόγους και είναι ικανοποιητικό, μα εκεί που ξεχωρίζει το παιχνίδι είναι στο φανταστικό Soundtrack.
Το παιχνίδι είναι τεράστιο, με 100 ώρες διάρκεια και ατελείωτο replayability. Τα DLC είναι μέσα στο δίσκο, και προσαρμόζονται όλα στο playthrough σαν να ήταν από την αρχή μέρος του παιχνιδιού.
Συνιστώ το παιχνίδι ΜΟΝΟ σε όσους έχουν εμπειρία με Tabletop RPGs, και κατά προτίμηση με τα pathfinder. Οι υπόλοιποι θα πρέπει να μελετήσουν ατελείωτες ώρες από online οδηγούς, και εκεί προτείνω το Sequel “Wrath of the Righteous”, που αν και εξίσου περίπλοκο, είναι ελαφρώς πιο βατό στα tutorials, και δείχνει τους μηχανισμούς του σταδιακά.
