Τα μέλη της Ιερής Συμμαχίας χάραξαν μια πολιτική με κυρίαρχα χαρακτηριστικά τον αυταρχισμό, τη δίωξη των φιλελεύθερων ιδεών και τη συνδυασμένη αντιμετώπιση κάθε κινήματος που θα εκδηλωνόταν στον ευρωπαϊκό χώρο και θα μπορούσε να απορυθμίσει το ευρωπαϊκό status quo, δηλαδή το πολιτικό και εδαφικό καθεστώς το οποίο είχε διαμορφωθεί μετά την παλινόρθωση του «παλαιού καθεστώτος». Οι ρυθμίσεις αυτές φανερώνουν ότι τα μέλη της Ιερής Συμμαχίας επέλεξαν την πολιτική της δυναμικής επιβολής των απόψεών τους, καθώς έκριναν ότι μπορούσαν να βασίζονται στη στρατιωτική ανωτερότητά τους, η οποία, όπως ήταν πεπεισμένα, αρκούσε για την επίτευξη των στόχων τους. Η συνέχεια, όμως, αποδεικνύει ότι οι ρυθμίσεις αυτές δεν ήταν βιώσιμες. Οι ιδέες της Γαλλικής Επανάστασης ήταν βαθιά ριζωμένες και δεν ήταν πλέον δυνατή η ανακοπή της πορείας τους.