Ο αναλφαβητισμός αποτελεί πρόβλημα το οποίο στο κατώφλι του 2.000 στιγματίζει σημαντικό αριθμό ατόμων όχι μόνο στην Ελλάδα αλλά σε ολόκληρο τον κόσμο. Έτσι η πολυδιάστατη φύση του προβλήματος, η ανθεκτικότητά του στο χρόνο και το ανεξερεύνητο του χώρου ανέδειξαν την αναγκαιότητα μιας συστηματικής και ολοκληρωμένης προσέγγισης του θέματος αυτού, με στόχο να καλυφθεί ένα σημαντικότατο κενό της νεοελληνικής εκπαίδευσης.

Η οπτική της μελέτης αυτής είναι κατά βάση ιστορική, αφού παρακολουθεί, καταγράφει και ερμηνεύει διαχρονικά το πρόβλημα στην Ελλάδα, ενώ συγχρόνως εμπεριέχει και μια συγκριτική διάσταση. Η μονογραφία έχει την αφετηρία της σε έναν προβληματισμό εκπαιδευτικής πολιτικής, εντάσσεται όμως συγχρόνως στο χώρο της συνεχιζόμενης εκπαίδευσης, εφόσον ο αναλφαβητισμός αποτελεί μία διευρυμένη έννοια που άπτεται τόσο της σχολικής παιδαγωγικής όσο και της εκπαίδευσης ενηλίκων.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]