«Στην πράξη η πολυγαμία κυριαρχεί παντού, το θέμα είναι μόνο πως οργανώνεται. Πού να βρει κανείς αληθινούς μονογαμικούς; Όλοι, τουλάχιστον για κάποιο διάστημα, και οι περισσότεροι από μας σχεδόν πάντα, ζούνε σε πολυγαμία. Κάθε άντρας χρειάζεται περισσότερες από μία γυναίκες. Κι όσο για τις γυναίκες, ο ρόλος τους είναι αυτός ενός υποδεέστερου όντος· αν περιοριστούν σ` αυτόν, θα δούμε να εξαφανίζεται από προσώπου γης η δεσποσύνη, το τερατώδες αυτό κατασκεύασμα του ευρωπαϊκού πολιτισμού και της γερμανοχριστιανικής βλακείας, με τις γελοίες αξιώσεις της για σεβασμό και εκτίμηση.

Η υπερβολική εξουσία στις γυναίκες είναι ένα από τα θεμελιώδη βίτσια, μέσω του οποίου διαφθείρονται όλα τα μέλη της κοινωνίας». Ένα δοκίμιο ακραίου μισογυνισμού από τον μεγάλο φιλόσοφο (1788-1860), ο οποίος προσάπτει στο γυναικείο φύλο όλα όσα... δεν συγχώρεσε ποτέ στη μητέρα του: κενότητα, επιπολαιότητα, σπατάλη, κοκεταρία, μωρία, σκληρότητα, προδοσία...

Κι ωστόσο, όπως συμβαίνει σχεδόν πάντα, οι σχέσεις του με τις γυναίκες υπήρξαν σ’ όλη τη διάρκεια της ζωής του πολύ πιο περίπλοκες.