Λοιπόν, όταν ξαναδώ τον Λίαμ, θα πάω προς το μέρος του άνετη, θα δαγκώσω μια μπουκιά από το χειροποίητο ιρλανδικό σκόουν μου και θα πω: «Γεια! Τι λέει;». (Μήπως όμως έτσι πεταχτούν ψίχουλα από το στόμα μου και τον ψεκάσω τον χριστιανό; Καλύτερα να το κάνω ανάποδα: πρώτα θα πω «Γεια! Τι λέει;» και ύστερα θα δαγκώσω το σκόουν. Ναι, αλλά αν ρωτήσει κάτι στο καπάκι, εγώ πώς θα του απαντήσω με γεμάτο στόμα; Μάλλον πρέπει να πω ένα απλό «Γεια! Τι λέει;» κρατώντας το σκόουν στο χέρι σαν αξεσουάρ.) Στρώθηκα αμέσως να φτιάξω τα σκόουνς, ακολουθώντας τη συνταγή από τον Τρελό Κόσμο των Γλυκών. Δε μου βγήκε όμως. Τα γλυκάκια «κάθισαν» σχεδόν αμέσως και με το που τα ακούμπησα θρυμματίστηκαν. Ακόμα και ο Ράλφι, το παγκ μας, που συνήθως καταβροχθίζει τα πάντα, τα κοίταξε με αδιαφορία.