Το ένα μετά το άλλο τα δρακάκια πηδούν από τον Ψηλό Βράχο, κάνουν μια τούμπα στον αέρα, σηκώνονται ξανά ψηλά και προσγειώνονται πάλι δίπλα στους συμμαθητές τους. Κάποιοι παραπατούν στην απογείωση, ταλαντεύονται όσο βρίσκονται στον αέρα, ή αναγκάζονται να προσγειωθούν αδέξια. Τα καταφέρνουν όμως όλοι. Ώσπου έρχεται η σειρά του Καρύδα. Ο μικρός δράκος στέκεται άκρη άκρη στον Ψηλό Βράχο και κοιτάζει κάτω, το κενό. «Εμπρός, Καρύδα!» φωνάζει η κυρία Προζαλίντα. Και με χαμηλή φωνή λέει στην Έμμα: «Αυτός είναι καλός σε όλα τα μαθήματα, αλλά στην πτήση δεν τα καταφέρνει. Δυστυχώς έχει υψοφοβία». Ύστερα πλησιάζει τον Καρύδα. «Λοιπόν; Τι γίνεται; Κοντεύει να βραδιάσει!» Ο Καρύδας ζαλίζεται, τον κόβει κρύος ιδρώτας. Η κυρία Προζαλίντα τού δίνει τότε μια σπρωξιά, και πέφτει τρομαγμένος από τον βράχο.