«Διάβασα χθες τυχαία στο Διαδίκτυο τους κινδύνους που κρύβει μια εγκυμοσύνη μετά τα σαράντα, τόσο για τη μητέρα όσο και για το μωρό. Και δε σου κρύβω πως ντράπηκα. Με ποιο δικαίωμα παίρνουμε τέτοιο ρίσκο, ενώ είμαστε από όλες τις απόψεις έτοιμοι να γίνουμε γονείς; Ευτυχισμένοι, με οικονομική άνεση, ερωτευμένοι. Δε βλέπω τον λόγο να το καθυστερούμε άλλο», έρχεται χωρίς περιστροφές η απάντησή του.
Ο εκνευρισμός προσδίδει στο πρόσωπό του μια αρρενωπότητα που η Σαβίνα συνεχίζει να βρίσκει ακαταμάχητα γοητευτική, ακόμη και έπειτα από μια οκταετία έγγαμου βίου. Τον κοιτάζει με λατρεία. «Καλά κάνεις, λαχτάρα μου, και δεν τον βλέπεις τον λόγο. Από τη στιγμή που οδηγείς, οφείλεις να κοιτάς μπροστά σου, και ο λόγος που καθυστερούμε να κάνουμε παιδί κάθεται δίπλα σου», χαριτολογεί, επιχειρώντας να αποφορτίσει την ένταση που πέφτει πηχτή μέσα στο αυτοκίνητο. «Όπως γνωρίζεις, ανέλαβα πριν από τρεις εβδομάδες την εξαιρετικά απαιτητική θέση της Επιμελήτριας Β΄ στην κλινική και χρειάζομαι λίγο χρόνο για να προσαρμοστώ στις νέες μου υποχρεώσεις, πριν προχωρήσουμε σε κάτι τόσο σημαντικό όπως είναι η γέννηση μιας νέας ζωής».
«Χρειάζεται χρόνο! Αυτό ακριβώς που δεν έχουμε…» μουρμουρίζει μέσα από τα δόντια του σαν να μονολογεί εκείνος. Απελευθερώνει τα πόδια της από τα παπούτσια η Σαβίνα, ανεβάζει τις γυμνές πατούσες της στο κάθισμα του συνοδηγού και αγκαλιάζει τα γόνατά της, αφήνοντας έναν βαθύ αναστεναγμό. «Μάλιστα! Ώστε ξαφνικά σου φαίνομαι μεγάλη! Θα σου θυμίσω πως, πριν παντρευτούμε, δε σου έκρυψα ότι αγαπώ τη δουλειά μου, αντίθετα σου ξεκαθάρισα πως η μητρότητα είναι κάτι που θα ήθελα να αφήσουμε για πολύ αργότερα. Θα σου θυμίσω επίσης πως εσύ μου είχες πει ότι σέβεσαι την επιθυμία μου και ότι δε θα με πιέσεις ποτέ να μείνω έγκυος. Τι άλλαξε, Σαράντο;» τον ρωτάει με το βλέμμα της καρφωμένο μπροστά.
