Yπήρχε τα παλιά τα χρόνια ένας βασιλιάς, που από μια σταλιά παιδί δεν μπορούσε να πει «όχι» σε κανέναν. Ήθελε να τους ευχαριστεί όλους πάντα. Έτσι έλεγε «ναι» ό,τι κι αν του ζητούσαν. Από τα πολλά «ναι», όλοι τον φώναζαν βασιλιά Ναι Ναι. Ο βασιλιάς Ναι Ναι ήταν ίσως ο μοναδικός βασιλιάς στον κόσμο χωρίς κορόνα και σκήπτρο. – Τι ωραία που είναι! τα θαύμασε μια μέρα ένας αυλικός του, που ήταν συλλέκτης πολύτιμων αντικειμένων. Θα μου τα χαρίσετε, μεγαλειότατε; τόλμησε να ρωτήσει. – Μα… ναι! απάντησε ο βασιλιάς. Από εκείνη τη μέρα ο βασιλιάς φορούσε αντί για κορόνα ένα ψηλό καπέλο με έναν κούκο στο εσωτερικό του, που έβγαινε κάθε τόσο έξω και έλεγε την ώρα. Αντί για σκήπτρο πάλι κρατούσε ένα μπαστούνι παλιό, που ανήκε κάποτε στον προ-προπάππο του. Και καλά, οι υπηκόοι του συνήθισαν την εικόνα του βασιλιά τους· κάθε φορά όμως που τον επισκεπτόταν ο εκπρόσωπος ενός ξένου κράτους, ο Ναι Ναι έκανε πολύ κόπο μέχρι εκείνος να τον πάρει στα σοβαρά… Και τα «ναι» δεν είχαν τελειωμό!