Αυτή η ιστορία μιλάει για ένα ξωτικό που το λένε Χόμπο. Με δέρμα κάτασπρο, μάτια λαμπερά, μαλλιά ανάκατα και αυτιά μυτερά. Όταν ήταν μικράκι, ζούσε σε ένα μέρος μακρινό πίσω από ένα βουνό, στα δυτικά μιας λίμνης, κάτω από ένα ξέφωτο. Αποκεί ξεκινούσε κάθε φορά τα ταξίδια του. Ο πατέρας του, βλέπετε, ήταν γανωτής. Γυάλιζε χάλκινα καζάνια, κατσαρόλες, μπρίκια και ταψιά, για μάγους, γίγαντες, νάνους και ξωτικά. Πολλοί ήταν οι πελάτες και άρα πολλά τα μέρη που επισκεπτόταν. Και σε αυτά τα μέρη έπαιρνε μαζί και τον γιο του για συντροφιά. Πατέρας και γιος περιπλανιόντουσαν από καστροπολιτείες σε φάρους και από πλατείες μεγαλουπόλεων σε όχθες ποταμών.