Όταν κοιτάμε ο ένας τον άλλο καταπρόσωπο, κανείς μας δε βλέπει μονάχα ένα πρόσωπο που μισεί – όχι, σε καθρέφτη κοιτάμε.[…] Αλήθεια δεν αναγνωρίζετε τον εαυτό σας στην όψη μας; Συνταγματαρχησ των SS Λισ προσ τον Γεροντα Μπολσεβικο Μοστοβσκοϊ, Βασιλι Γκροσμαν, Ζωη και Πεπρωμενο
Η ελευθερία είναι βαρύ φορτίο, και τρομερό, αλλόκοτο άχθος για την ψυχή που τη σηκώνει. […] Δεν είναι δώρο που χαρίζεται, αλλά οδός που επιλέγεται, κι η επιλογή μπορεί να είναι δύσκολη. Ουρσουλα Λε Γκεν, Οι Ταφοι του Ατουαν
Το ιδιόγραφο του Μεγάρου Άρντουα
Μόνο οι νεκροί επιτρέπεται να γίνονται αγάλματα, μα το δικό μου άγαλμα μου δόθηκε εν ζωή. Έχω πετρώσει από τώρα. Το εν λόγω άγαλμα ήταν ένα μικρό τεκμήριο ευγνωμοσύνης για την πολύπλευρη συνεισφορά μου – όπως ανέφερε η εύφημος μνεία που διάβασε μεγαλόφωνα η Θεία Βιντάλα. Η εκφώνηση της είχε ανατεθεί από τους ανωτέρους μας, και δεν έδινε την παραμικρή αίσθηση ευγνωμοσύνης. Την ευχαρίστησα με όση σεμνότητα μπόρεσα να συνάξω, κι έπειτα τράβηξα το σκοινί, λύνοντας το υφασμάτινο πέπλο που με σαβάνωνε· το πανί έπεσε καταγής μ’ ένα φτερούγισμα, και να με στο βάθρο. Στο Μέγαρο Άρντουα δεν επιδιδόμαστε σε ζητωκραυγές, αλλά ένα διακριτικό χειροκρότημα ακολούθησε τα αποκαλυπτήρια. Έγειρα μ’ ένα νεύμα το κεφάλι.
Το άγαλμά μου ξεπερνά σε μέγεθος τα ανθρώπινα, καταπώς είθισται στα αγάλματα, και με αναπαριστά νεότερη, λεπτότερη, και σε καλύτερη φυσική κατάσταση απ’ ό,τι έχω υπάρξει εδώ και καιρό. Στέκω ευθυτενής, με τους ώμους ορθούς, τα χείλη κυρτωμένα σ’ ένα επίμονο μα καλοκάγαθο χαμόγελο. Το βλέμμα μου είναι καρφωμένο σ’ ένα ουράνιο σημείο αναφοράς, το οποίο, όπως αφήνεται να εννοηθεί, αποδίδει τον ιδεαλισμό μου, την αμετακίνητη προσήλωσή μου στο καθήκον, την αποφασιστικότητα με την οποία, παρ’ όλα τα εμπόδια, βαδίζω προς το μέλλον.
