«. . . Και η Τζένη, εκτός από καλή μαθήτρια που ήτανε, άρχισε να αναπτύσσει πολλές δραστηριότητες. Έλεγε ποιήματα. Τα έλεγε, φαίνεται, πολύ ωραία, γιατί όλο εκείνη βάζανε. Έγραφε σκετσάκια. Τα σκηνοθετούσε. Οργάνωνε παραστάσεις. Είχε το πρόσταγμα για όλες τις σχολικές γιορτές, και βέβαια όχι μόνο για την τάξη της (πήγαινε τώρα στη δευτέρα Γυμνασίου) αλλά για όλες τις τάξεις.

Κι επειδή δεν μπορούσε να είναι σε όλα - έπρεπε, βλέπετε, να παίζουνε και τ` άλλα παιδιά - όπου δεν έπαιζε, έδινε τις συμβουλές της: `Αυτό το ποίημα δεν είναι καλό για την περίσταση`. `Αυτό το σκετς είναι πολύ μεγάλο. Ανάμεσα σ` αυτό και στο άλλο, θέλει ένα τραγούδι`. Έκανε και διανομές. (. . .) Όλα αυτά ήτανε, βλέπεις, η ζωή της. Και οι σοφοί της δάσκαλοι το είχανε καταλάβει και την αφήνανε να ανοίγει τα φτερά της. . .».