Ένα μικρό κοριτσάκι περιγράφει την καθημερινή ζωή μαζί με τον μπαμπά της. Ένας μπαμπάς που της μαθαίνει τον κόσμο, κάνει αγκαλιές, διαβάζει παραμύθια, παίζει και περνάει χρόνο μαζί της, ακόμα κι όταν έχει δουλειά και δεν φοβάται να τσαλακώσει την εικόνα του μπροστά της.

Μέσα από αυτό το παιδικό βιβλίο βλέπουμε τον μπαμπά από τα μάτια ενός μικρού κοριτσιού... Έναν προστάτη γίγαντα!

Κι εγώ, όταν ήμουν μικρούλα, παρακολουθούσα με λατρεία τον μπαμπά μου να ξυρίζεται και να χτενίζει τα μαλλιά του. Σήκωνα το κεφάλι μου και τον έβλεπα σαν έναν τεράστιο, θεόρατο άνθρωπο που θα με προστατεύει για πάντα. Ήταν ο δικός μου ήρωας και πίστευα ότι δεν θα με αφήσει ποτέ... Ήταν ο μπαμπάς μου!

Κάπως έτσι βλέπει και το μικρό κοριτσάκι τον μπαμπά του... Έναν τεράστιο άνθρωπο που θα είναι μαζί της και θα την προστατεύει για πάντα. Γι' αυτό άλλωστε ο μπαμπάς είναι τεράστιος σε σχέση με το κοριτσάκι. Έτσι τονίζει την προστασία που δίνουν οι γονείς στα παιδάκια τους.

Στα συγκεκριμένα σκίτσα, ο μπαμπάς είναι υπέρβαρος, ατημέλητος με μακριά μαλλιά και γένια... Αυτό το παρατήρησαν ακόμα και τα παιδάκια μου... Και ο δικός μου μπαμπάς, είχε κάποια εποχή γένια και κοιλίτσα. Αυτό το σκίτσο όμως είναι πολύ μακριά από την εικόνα του δικού μου μπαμπά και κατά την άποψή μου δεν κολακεύει καθόλου την γενική εικόνα των μπαμπάδων.

Τα κείμενα είναι μικρά και απλά, και γι' αυτό το βρίσκω κατάλληλο για πολύ μικρά παιδάκια.

Μου αρέσει πολύ η κατακόκκινη παιχνιδιάρικη γραμματοσειρά στον τίτλο του εξωφύλλου που καταλαμβάνει όλο το μήκος, οπότε δίνει αμέσως στον αναγνώστη το μήνυμά του.

Αν και σε κάποιο σημείο γίνεται αναφορά στο όνομά της, η μαμά δεν υπάρχει πουθενά... Αυτό όμως είναι κάτι που δεν με ενόχλησε, γιατί αυτό το βιβλίο είναι αφιερωμένο στον μπαμπά!