Από την απλή και πεζή ανάγκη, να κρατηθεί λογαριασμός σ' ένα κατάστιχο, γεννήθηκε η γραφή. Τα πρώτα γραφτά σημεία ήταν γεωργικοί λογαριασμοί. Όλα άρχισαν στη Μεσοποταμία δηλαδή ανάμεσα στον Τίγρη και Ευφράτη ποταμό. Αυτή η περιοχή της Μέσης Ανατολής ήταν μοιρασμένη σε δύο λαούς με διαφορετική εντελώς γλώσσα, τους Σουμέριους στο νότο και τους Ακκαδαίους στο Βορά, μεταξύ 6ης και 1ης χιλιετηρίδας. Οι πρώτες πινακίδες με κάποια γραφή ανακαλύφθηκαν στη Σουμερία στην πόλη Ουρούκ. Η γραφή ονομάστηκε "σφηνοειδής". Ενώ τα σφηνοειδή σήματα διαδίδονται, στην Αίγυπτο και στη Κίνα γεννιόνται άλλα συστήματα γραφής. Το 1906 Ιταλοί αρχαιολόγοι ανακαλύπτουν στην Κρήτη ένα δίσκο, με διάμετρο 16cm από άργιλο καλυμμένο σε κάθε πλευρά από 45 σημεία σπειροειδώς διατεταγμένα. Η γραφή αυτή με τα δυσανάγνωστα ιερογλυφικά σήματα αναπτύχθηκε τη 1η χιλιετηρίδα στην Κρήτη και στην Ηπειρωτική Ελλάδα. Ο δίσκος αυτός ονομάστηκε "δίσκος της Φαιστού" (1700 π.χ.) Σ' ολόκληρη την τότε Ελλάδα οι Έλληνες "έγραφαν" εικονογραφικά. Με μια εξέλιξη αυτής της γραφής πέρασαν στη συλλαβογράμματη γραφή και τη φθογγογράμματη (Γραμμική Α -Γραμμική Β -Κυπριακή συλλαβογραφική 1100 π.χ.) Η Γραμμική Α δεν έχει μέχρι σήμερα αποκρυπτογραφηθεί. Η Γραμμική Β όμως που συγκροτείται από 87 σύμβολα αποκρυπτογραφήθηκε από τους Bέντρις και Τσάντγουίκ.