Δε διεκδικώ τον τίτλο του συγγραφέως ούτε θεωρώ πως γνωρίζω οτιδήποτε σχετικά με τη συγγραφή. Ο μόνος λόγος που γράφω αυτές τις αράδες είναι επειδή μου το ζήτησε ο δρ Ράιλι και, για κάποιο λόγο, όταν ο δρ Ράιλι σου ζητά κάτι, δε θέλεις να αρνηθείς. «Αχ, μα, γιατρέ», είπα, «δεν είμαι των γραμμάτων εγώ… δεν είμαι καθόλου των γραμμάτων».
«Ανοησίες!» απάντησε εκείνος. «Προσεγγίστε το σαν να κρατάτε σημειώσεις για κάποιον ασθενή, αν προτιμάτε». Ναι, συμφωνεί, θα μπορούσε να το δει κανείς κι έτσι. Ο δρ Ράιλι συνέχισε ακάθεκτος. Δήλωσε πως μια αφτιασίδωτη, απλή περιγραφή όσων συνέβησαν στην Τελ Γιαριμτζά ήταν επειγόντως απαραίτητη. «Αν την συγγράψει κάποιο από τα εμπλεκόμενα μέρη, θα υστερεί σε πειστικότητα. Θα βρεθούν κάποιοι να πουν ότι ο συγγραφέας είναι προκατειλημμένος, με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο». Και αυτό, βεβαίως, ήταν αλήθεια. Προσωπικά, συμμετείχα στα γεγονότα, αλλά ταυτόχρονα δεν εμπλεκόμουν, κατά κάποιον τρόπο. «Και γιατί δε γράφετε εσείς το βιβλίο, γιατρέ;» ρώτησα. «Δε βρίσκουμουν εκεί… αντίθετα με εσάς. Άλλωστε», συμπλήρωσε με έναν στεναγμό, «η κόρη μου δε θα μου το επιτρέψει».