Η Ευρώπη δεν έχει αξίωση διάκρισης ανάμεσα στο πλήθος των λαών του κόσμου. Άλλοι την ανταγωνίζονται σε μέγεθος, πολιτισμό και ευημερία. Η άνοδός της προς την αυτοκρατορική κυριαρχία περί τα τέλη της δεύτερης χιλιετίας υπήρξε θεαματική και βραχύβια. Η ποικιλομορφία και η στρατιωτική υπεροχή της, ο δυναμισμός της και η οικονομική της ενεργητικότητα, η επιστημονική της δύναμη και η πολιτισμική της δημιουργικότητα της δίνουν μία ιδιαίτερη θέση στην ανθρώπινη Ιστορία. Ακόμα και σήμερα, σε μία περίοδο σχετικής παρακμής, παραμένει μαγνήτης για πρόσφυγες, μετανάστες, λόγιους και ταξιδιώτες από όλο τον κόσμο.

Η λέξη «Ευρώπη» ανέκυψε τον 6ο αιώνα π.Χ. ως αναφορά στην ηπειρωτική μάζα βόρεια της Ελλάδας. Ποτέ δεν είχε συμφωνημένα σύνορα. Στην αρχή ήταν συνώνυμη με τη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και, μετά, με τη Χριστιανοσύνη, που αμφότερες εκτείνονταν πέρα από τα όρια της σημερινής Ευρώπης και περιέκλειαν μεγάλα τμήματα της Ασίας και της Αφρικής. Το ανατολικό σύνορο δεν έχει ποτέ καθοριστεί, αλλά είναι γενικά αποδεκτό ότι ορίζεται από τα Ουράλια, τη Μαύρη Θάλασσα και τα όρη του Καυκάσου. Αυτό περιλαμβάνει την ευρωπαϊκή Ρωσία αλλά εξαιρεί την Τουρκία ανατολικά του Βοσπόρου, καθώς επίσης και τη Γεωργία.

Οποιαδήποτε σύντομη ιστορία αυτής της ηπείρου αφορά ουσιαστικά την πολιτική της, την πάλη των ανθρώπων για εξουσία πάνω στη γη. Ο Χομπς διακήρυξε ότι οι άνθρωποι γεννιούνται μέσα σε αέναη σύγκρουση. Το αν αυτή η σύγκρουση χρειάζεται να είναι βίαιη παραμένει ένα ανοιχτό ερώτημα, αλλά η ιστορία της Ευρώπης ξεκινά με εκείνους που ήταν πετυχημένοι στη μάχη, με τους εξουσιαστές, και όχι με εκείνους που εξουσιάζονταν. Αυτή είναι μία αφήγηση ισχύος σε μία ήπειρο της οποίας η ιστορία, τουλάχιστον μέχρι πρόσφατα, έχει κυριαρχηθεί από την πρακτική του πολέμου, και, συνεπώς, από τις διαδικασίες με τις οποίες οι πόλεμοι προπαρασκευάζονται και διεξάγονται.