Ο πόλεμος στο Βιετνάμ γέννησε αναλογίες με τον αρχαίο ιμπεριαλισμό γενικά και με τη Σικελική Εκστρατεία ειδικότερα μεταξύ δασκάλων, μελετητών, δημοσιογράφων και πολλών άλλων Αμερικανών που είχαν σπουδάσει κλασική Ιστορία. Ο ρόλος τέτοιων παραλληλισμών στα πανεπιστημιακά αμφιθέατρα υπογραμμίστηκε από τον Ουόλτερ Καρπ, συνεργάτη του περιοδικού Harper’s, σε άρθρο του στο περιοδικό με τίτλο «Ο δισχιλιετής πόλεμος: Ο Θουκυδίδης στον Ψυχρό Πόλεμο», που εμφανίστηκε τον Μάρτιο του 1981. Αναπολώντας τα φοιτητικά του χρόνια τη δεκαετία του 1950, όταν ο καθηγητής του στο μάθημα Ανθρωπιστικές Σπουδές Ι πρότεινε στους φοιτητές μία αναλογία ανάμεσα στον Πελοποννησιακό Πόλεμο και τον άρτι αποκληθέντα Ψυχρό Πόλεμο, ο Καρπ ανέφερε ότι οι παραλληλισμοί ήταν οφθαλμοφανείς, με την αυταρχική Σπάρτη να θυμίζει τη Σοβιετική Ένωση και τη δημοκρατική Αθήνα την Αμερική. Επιστρέφοντας στον Θουκυδίδη μία γενιά αργότερα, ο Καρπ εντυπωσιάστηκε από το μέγεθος των παραλληλισμών μεταξύ της Αθήνας του 5ου αιώνα π.Χ. και των Ηνωμένων Πολιτειών της εποχής του, καθώς αντιλήφθηκε αναλογίες μεταξύ της υπερβολικής αυτοπεποίθησης των Αθηναίων έπειτα από τη σπαρτιατική παράδοση στη Σφακτηρία και της απόπειρας του Χάρι Τρούμαν να κατακτήσει τη Βόρεια Κορέα μετά τη νίκη του ΜακΆρθουρ στην Ίντσον, αλλά και της ετοιμότητας του Τζον Κένεντι να εμπλακεί σε έναν πόλεμο στο Βιετνάμ έπειτα από τον θρίαμβό του επί του Χρουστσόφ στην κρίση των πυραύλων της Κούβας.

Τώρα, στον 21ο αιώνα, όσοι αναζητούν κλασικούς παραλληλισμούς, όπως ο σύμβουλος στρατηγικής Στέφαν Χεντ, έχουν το βλέμμα τους προσηλωμένο στη Μέση Ανατολή, συγκρίνοντας την αμερικανική επέμβαση εκεί με την εκστρατεία των Αθηναίων στη Σικελία, αποδίδοντας και τις δύο στην απληστία, στον φόβο και στην επιδίωξη της δόξας, και προειδοποιώντας για τις συνέπειες της υπερβολικής διασποράς πόρων και της άγνοιας των μακριών τόπων. Και βέβαια υπάρχει η νέα απειλή που αποκαλείται «παγίδα του Θουκυδίδη». Αυτή η φράση, που την επινόησε ο Γκράχαμ Άλισον της Σχολής Κένεντι του Πανεπιστημίου Χάρβαρντ, αναφέρεται στον ισχυρισμό του Θουκυδίδη ότι ο Πελοποννησιακός Πόλεμος προκλήθηκε από την ανάδυση της Αθήνας ως νέας δύναμης και τον φόβο που ενέπνευσε στη Σπάρτη, που ήταν ήδη μεγάλη δύναμη, και χρησιμοποιείται για να δικαιολογήσει δυσοίωνες προειδοποιήσεις σχετικά με μια επικείμενη σύρραξη μεταξύ Ηνωμένων Πολιτειών και Κίνας.