ΜΕ ΛΈΝΕ ΊΚΑΡΟ ΛΑΜΠΡΊΔΗ και μένω στο Παγκράτι στην οδό Δικαιάρχου με την οικογένειά μου. Η οικογένειά μου είναι η θεία μου, η Ελένη-Ιοκάστη Καποδίστρια, το Αγόρι κι εγώ. Είμαι δέκα χρονών. Δηλαδή έκλεισα τα δέκα στις 28 Σεπτεμβρίου. Δε γιορτάζω ποτέ τα γενέθλιά μου, γιατί στις 28 Σεπτεμβρίου του 2010 χάθηκε στους ουρανούς ο πιλότος Αλέξανδρος Λαμπρίδης που ήταν ο πατέρας μου. Παρόλο που δε γιορτάζω, καταλαβαίνω πως είναι τα γενέθλιά μου και μεγαλώνω έναν χρόνο, γιατί η Ελένη-Ιοκάστη μού κάνει δώρο ένα ολοκαίνουριο τζιν. Δεν είναι καθόλου ξεβαμμένο, δεν είναι σκισμένο κι ούτε έχει τρύπες στα γόνατα. Φρίκη! Μόνο εγώ σε όλη την τάξη φοράω τέτοιο παντελόνι και φυσικά με κοροϊδεύουν. Μα να ήταν μόνο γι’ αυτό… Την ιστορία της οικογένειάς μου τη μαθαίνω κάθε Πέμπτη, όταν έρχονται οι φίλες της Ελένης-Ιοκάστης να παίξουν μπιρίμπα. Κάθονται στο καθιστικό γύρω από ένα στρογγυλό τραπέζι και παίζουν μιλώντας ασταμάτητα.

Το ξέρω πως δεν είναι σωστό να κρυφακούς. Εγώ όμως δεν κρυφακούω, αλλά ακούω που μιλάνε για τη δική μου ζωή. Κάποιος θα έπρεπε να μου την έχει πει. Είναι πολλά πράγματα που λένε και δεν τα καταλαβαίνω. Όμως ποιος να μου τα εξηγήσει; Η Ελένη-Ιοκάστη; Την Ελένη-Ιοκάστη δεν τη ρωτάνε. Ο μόνος που θα μπορούσε να τη ρωτήσει είναι ο παπαγάλος. Αλλά αυτός πολύ που νοιάζεται για μένα. Μόνο που όταν την ακούει να μιλάει πολύ, ζηλεύει, κάνει βόλτες στο κλουβί, χτυπάει τα φτερά του και ξεφωνίζει, Ενικάστρια, Ενικάστρια, που σημαίνει Ελένη-Ιοκάστη Καποδίστρια. Τότε εκείνη αφήνει τα χαρτιά, πλησιάζει το κλουβί του και με μια φωνή πολύ γλυκιά –σ’ εμένα ποτέ δε μιλάει έτσι– λέει χαϊδεύοντας το κεφάλι του: «Σιγά, αγόρι μου, εδώ είμαι» και χαμογελάει.