Η Τέλα ήξερε κάθε αντικείμενο στην κοσμηματοθήκη της μητέρας της απ’ έξω: ένας προσεκτικά διπλωμένος βελούδινος φιόγκος με χρυσαφένιες άκρες, κατακόκκινα σκουλαρίκια, ένα γανιασμένο ασημένιο μπουκάλι που η μητέρα της ισχυριζόταν ότι περιείχε δάκρυα αγγέλων, ένα μενταγιόν από ελεφαντόδοντο που δεν άνοιγε, ένα μαύρο βραχιόλι που έμοιαζε περισσότερο σαν να ανήκε στο χέρι μιας μάγισσας παρά στον κομψό καρπό της μητέρας της. Το μοναδικό αντικείμενο που η Τέλα δεν άγγιζε ποτέ ήταν το σκούρο γκρι πουγκί που μύριζε μουχλιασμένα φύλλα και νεκροταφείο. Κρατάει τους καλικάντζαρους μακριά, της είπε κάποτε η μητέρα της πειραχτικά. Κρατούσε, επίσης, και την Τέλα μακριά. Αλλά σήμερα, το άσχημο μικρό πουγκί τρεμούλιαζε, ελκύοντας την Τέλα προς το μέρος του. Τη μια στιγμή έμοιαζε με ένα δεμάτι από μούχλα και μύριζε σήψη. Έπειτα από ένα δευτερόλεπτο, στη θέση του βρισκόταν μια λαμπερή τράπουλα, δεμένη με μια λεπτεπίλεπτη σατέν κορδέλα. Μετά, μέσα σε μια στιγμή, έγινε και πάλι το άσχημο πουγκί πριν μεταμορφωθεί ξανά σε τράπουλα. Εγκαταλείποντας το παιχνίδι της, η Τέλα άρπαξε γρήγορα τη μεταξωτή κορδέλα και σήκωσε την τράπουλα μέσα από το κουτί. Σταμάτησε αμέσως να μεταμορφώνεται.