«Ο μυθιστοριογράφος που ισχυρίζεται πως μας δίνει μια ακριβή εικόνα της ζωής», αναφέρει ο Μωπασάν στον πρόλογο του μυθιστορήματός του Ο Πιερ και η Ζαν (1888), «οφείλει να αποφεύγει με επιμέλεια κάθε αλληλουχία γεγονότων που θα φαινόταν σαν εξαίρεση. Δεν έχει καθόλου σκοπό να μας διηγηθεί μια ιστορία, να μας ψυχαγωγήσει ή να μας γλυκάνει, αλλά να μας αναγκάσει να σκεφτούμε, να καταλάβουμε το κρυφό και βαθύ νόημα των γεγονότων».

Υπάρχει λοιπόν μια αφηγηματική πραγματικότητα, συγκροτημένη από μια σωρεία μικρών και ασήμαντων φαινομενικά γεγονότων, που όμως σ' ένα δεύτερο επίπεδο μας εισάγουν στις μυστικές διαστρωματώσεις της κάθε ιστορίας, του κάθε επιμέρους νοήματος και αισθήματος. Είναι η πραγματικότητα στην οποία επιθυμεί ο συγγραφέας να μας έχει καθηλωμένους, γιατί αυτό και μόνο είναι το μέτρο της αξίας ή της απαξίας του.

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]