Η γνωριμία μας με τον Δία ήταν λίγο ασυνήθιστη. Ήταν χειμώνας, θυμάμαι, κι είχα βγει μια βόλτα, όταν βλέπω ξάφνου ένα πουλί, έναν κούκο, να κάθεται στο κλαδί ενός χαμηλού δέντρου και να με κοιτάζει με τα μεγάλα μάτια του. Ήταν μούσκεμα από τη βροχή και έτρεμε από το κρύο. Τον πήρα στην αγκαλιά μου, χωρίς να ξέρω ότι ήταν ο ίδιος ο Δίας μεταμορφωμένος. Κάπως έτσι άρχισαν όλα. Περάσαμε αρκετά χρόνια αρραβωνιασμένοι. Για την ακρίβεια, τριακόσια. Για τους ανθρώπους φαίνονται πολλά, αλλά για μας, τους αθάνατους, είναι περίπου σαν μια ανθρώπινη εβδομάδα. Ο γάμος έγινε σε μια πλαγιά του Κιθαιρώνα. Ο Δίας απ’ τη χαρά του έριχνε κεραυνούς δεξιά κι αριστερά και τρόμαζε τους βοσκούς και τα κοπάδια τους που έβοσκαν λίγο πιο πέρα.