Στον "Ντον Τζοβάννι", ήδη εκ του τίτλου, οι παλαιές εκείνες προσδοκίες και βεβαιότητες για τη λογοτεχνία επιδιώκεται να υπονομευθούν για μια ακόμη φορά (ενδιαφέρον θα είχε να διερευνηθεί πότε δεν υπονομεύονταν).

Ο Γιώργος Κοροπούλης ακολουθώντας μια διεθνή μετα-μυθιστορηματική τάση (δεν θα πούμε ακόμη συρμό), αποπειράται να εκδυθεί τη λογοτεχνικότητα επιστρατεύοντας λογοτεχνικούς τρόπους και μορφές - και μάλιστα από τους πιο αυστηρούς και παραδοσιακούς.

Η σχιζοφρενική αυτή συμπεριφορά (που δημιουργεί συχνά την εντύπωση πως πρόκειται περί ερμηνείας μάλλον ή παράστασης παρά συγγραφής) αφήνει ευτυχώς ανεπηρέαστο τον αναγνώστη, ο οποίος, τελικά, και εφόσον έχει στοιχηματίσει να τελειώσει το βιβλίο, μένει με το κέρδος της ανάγνωσης μερικών ωραιότατων, κλασικότατων (;), τερπνών ποιημάτων.

Με τη βεβαιότητα ότι ο μεν συγγραφεύς δεν θα επαναλάβει το εγχείρημα, η δε λογοτεχνία ουδόλως πτοείται από παρόμοιες, ερωτοτροπικής φύσεως, συμπλεγματικές προκλήσεις.

Και τί άλλωστε απείλησε ποτέ τη λογοτεχνία, πέρα από την ίδια, και αντιφατικά σωτήρια, αυτοσυνειδησία της;

ΑΡΗΣ ΜΠΕΡΛΗΣ (Από την παρουσίαση στο οπισθόφυλλο του βιβλίου)