Η "Συμφωνία για Έγχορδα" γράφτηκε το φθινόπωρο του 1988 ύστερα από παραγγελία του γιουγκοσλάβου μαέστρου ALEKSANDAR VUJIC. Το έργο, σαν τεχνοτροπία, ανήκει στη μεταμοντέρνα περίοδο, καθώς ο συνθέτης χρησιμοποιεί τεχνικές και ύφος από διαφορετικές περιόδους. Περισσότερο όμως χρησιμοποιεί στοιχεία και δομές από τη ρομαντική περίοδο, καθιερώνοντας έτσι μία μεταμοντέρνα νεορομαντική τάση.

Η χρησιμοποίηση των παραπάνω στοιχείων, ύφους και δομών έγινε συνειδητά και είχε σαν στόχο να καταδείξει την αντίθεση του συνθέτη στην υπερβολική χρήση από συνθέτες "μοντέρνων τεχνικών", που έχει σαν συνέπεια την απομόνωση των δημιουργών από το κοινό. Η ανάμιξη όμως κατά τη δημιουργία της "Συμφωνίας" και σύγχρονων τάσεων και τεχνικών, τοποθετεί το έργο στη μεταμοντέρνα περίοδο, κατάταξη που εναρμονίζεται και με την περίοδο δημιουργίας του έργου.

Η "Συμφωνία για Έγχορδα" είναι αφιερωμένη στο μαέστρο Αλέξ. Βούγιτς και η διάρκειά της είναι περίπου 15 λεπτά. Έχει τρία μέρη: Γρήγορο, Αργό, Γρήγορο. Η πρώτη εκτέλεση έγινε το Μάιο του '91 στο Βελιγράδι από τη "Συμφωνιέτα Βελιγραδιού" με διευθυντή ορχήστρας τον Αλέξανδρο Βούγιτς. Η συναυλία ηχογραφήθηκε και μεταδόθηκε σε όλο το ραδιοφωνικό δίκτυο της ενιαίας τότε Γιουγκοσλαβίας, μέσα από το Εθνικό Μουσείο Βελιγραδιού.

Στις 1/6/91, σε συναυλία που δόθηκε για την 50η επέτειο της Μάχης της Κρήτης στο Πνευματικό Κέντρο του Δήμου Αθηναίων, η "Συμφωνιέτα Βελιγραδιού" προσκαλεσμένη από τη "Συμφωνική Ορχήστρα Κρήτης", μεταξύ των άλλων, επαναλαμβάνει τη "Συμφωνία για Έγχορδα" και σε πρώτη εκτέλεση παίζει τη "Σουίτα για Έγχορδα", τα έργα ηχογραφούνται από το Γ' πρόγραμμα της ΕΡΤ. Μαέστρος ο Αλέξαντρος Βούγιτς.