Η εφαρμογή των αποφάσεων αποτελεί έναν από τους πυλώνες του Κράτους Δικαίου και είναι άρρηκτα συνδεδεμένη με την ποιότητα της διοίκησης της δικαιοσύνης. Από αυτή την αφετηρία, και έχοντας υπόψη ότι η επιλεκτική εφαρμογή οδηγεί σε επιλεκτική δικαιοσύνη, το παρόν κείμενο εστιάζει στην εκτέλεση των αποφάσεων του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου Δικαιωμάτων του Ανθρώπου (ΕΔΔΑ).

Ο σκοπός του είναι να εξετάσει το σύνθετο ζήτημα της δεσμευτικής ισχύος που έχουν οι αποφάσεις στα κράτη μέλη. Είναι η ισχύς αυτή πραγματικά δεσμευτική ή παραμένει ορισμένες φορές "ευσεβής πόθος"; Η μελέτη αποσκοπεί στην εξέταση των αλληλοσυνδεόμενων διαστάσεων του παραπάνω ζητήματος.

Για τον σκοπό αυτό, χωρίζεται σε πέντε μέρη. Το πρώτο μέρος εστιάζει στην κατάλληλη παρουσίαση του υφιστάμενου μηχανισμού εφαρμογής των αποφάσεων του ΕΔΔΑ και αναλογίζεται το ρόλο που αναλαμβάνουν τα πολιτικά σώματα που συμμετέχουν στη διαδικασία. Το δεύτερο μέρος εξετάζει την εξέλιξη του μηχανισμού εφαρμογής υπό το πρίσμα της νομολογίας του ΕΔΔΑ.

Το τρίτο μέρος ασχολείται με τα υποκείμενα αίτια που σχετίζονται με το πρόβλημα της ελαττωματικής ή μη εφαρμογής, περιλαμβάνοντας και εκείνα που προκύπτουν σε διακρατικές υποθέσεις. Στο τέταρτο μέρος, δίνεται έμφαση στον αντίκτυπο της εφαρμογής των αποφάσεων του ΕΔΔΑ στην ελληνική έννομη τάξη, καθώς και στη συλλογιστική για το πώς το υπερεθνικό νομοθετικό κείμενο έχει επηρεάσει την εγχώρια πρακτική και νομοθεσία, παραθέτοντας συγκεκριμένα παραδείγματα.

Λαμβάνοντας υπόψη ότι η αργή ή μη εφαρμογή αποτελεί ευαίσθητο σημείο στο σύστημα της Σύμβασης, η μελέτη εξετάζει τελικά πιθανά μέσα βελτίωσης που θα μπορούσαν να ενισχύσουν την αποτελεσματικότητα του συστήματος εφαρμογής.