Το «Κρασί του Γουσταύου» δεν είναι μια οινολογική μελέτη. Μολονότι βρέχεται από αρκετή ρετσίνα, πολύ σταφιδίτη, μερικά βαρελάκια βερντέα και πολλά εμβοκάλια κόκκινου και λευκού κρασιού, είναι προϊόν έρευνας ενός ιστορικού, ο οποίος δεν αποκλείεται να είναι και οινόφιλος.

Θέμα της είναι μια πρόσληψη, η πρόσληψη της «λόγιας οινοποίησης», της oenologie savante, από τα εμπορικά στρώματα των περιοχών της σταφίδας (Πελοπόννησος και Επτάνησα), και η βήμα το βήμα κατάκτηση της οινικής ωριμότητας, σ` ένα γεωγραφικό χώρο όπου η Ελλάδα έζησε τον δικό της «μαύρο πυρετό». Άλλωστε η Πελοπόννησος ήταν το μεγαλύτερο αμπελουργικό διαμέρισμα της χώρας, τουλάχιστον έως τον Β` Παγκόσμιο πόλεμο.

(...)

[Απόσπασμα από το κείμενο στο οπισθόφυλλο της έκδοσης]